Sectie 1:
De race begint met skeeleren (8 km), daarna kajakken en daarna weer skeeleren. We trekken bij de start vast onze neopreen pakken aan om zo wat tijd te winnen. Dat ziet grappig uit met onze skeelerbeschermers eroverheen. De start is rommelig en is een korte loop naar onze skeelers toe. Bij het aantrekken trekt Sven zijn veter over. We zijn als laatste weg. Het wegdek is nat, maar het skeeleren gaat goed. Met zijn 4'en achter elkaar halen we team na team in. Zelfs de andere Nederlanders en de Belgen. Aan het wisselpunt aangekomen skeelers uit en kajak mee. Met pijn en moeite komen we door de branding heen. Eerst moeten we om een boei heen, 100m uit de kust en dan weer terug naar het strand. Nu pakken we al onze spullen op de kajak in waterdichte tassen. Dan storten we ons weer in de branding. Echter deze keer lukt het beide boten niet om er door heen te komen. Dat wordt omlopen naar een ander strand waar de branding lager is. Het sjouwen is zeer pittig en we verliezen veel tijd. Eenmaal op het water gaat het beter. De dames zijn lichter en sneller. Bij de eerste CP wisselen we van boot, zodat het totaalgewicht nu beter verdeeld is. Nu zijn de jongens gelijk snel als de dames. Dat is fijn. We halen nog wat teams in alvorens weer te landen op een volgend strand en onze skeelers weer aan te trekken. Dit is slechts 5 km, maar het wegdek is minder goed.
Skeelers weer uit, loopschoenen aan en camelbak bijvullen in een nabij restaurantje voor de 50 km loop etappe met onderweg nog een stukkie zwemmen. Het eerste stuk is langs en over het (verlaten) strand. Tegen de avond komen we bij de CP die midden in een meertje ligt. Kleren uit, neopreenpak (verplicht) aan en spullen in een vuilniszak. Het is zo'n 300m zwemmen met in het midden de CP. Het is al donker en de CP is zichtbaar middels een breeklichtje op een soort vlonder. Aan de andere kant van het meer is het gezellig druk en kleden we ons weer om. Na een paar minuten rennen zijn we weer warm en kunnen de eerste kledingstukken weer uit. Het vinden van de CP's gaat vrij goed. We komen midden in de nacht aan bij een voetbalveld waar onze fietsen staan voor een plaatselijke fiets oriëntatie van 32 km. Bij het omkleden voelt Sven zich niet helemaal lekker. We eten wat en gaan weer op pad. De oriëntatie is niet gemakkelijk en de weggetjes zijn verraderlijk. Ikzelf voel me niet top, zoals ik dat bijna elke eerste nacht heb. Mijn maag werkt dan nog niet mee.
Na het fietsen komen weer terug bij het voetbalveld waar we onze loopschoenen en de klimspullen oppikken. Tijdens de loopetappe gaan de dames klimmen, wat gelukkig niet al te moeilijk is, en de jongens zekeren hen. Daarna hebben we wat moeite om een grot te vinden met daarin de volgende CP. Inmiddels wordt het weer licht en hang ik af en toe bij Sven aan het touwtje. Een Cp die via lintjes onder aan een rotswand aan zee te bereiken is wordt door ons met moeite gevonden. Ook verleizen we veel tijd met bush wacking. Het is wel echte AR! Eindelijk komen we dan toch bij AA1 aan en eten we een lekker bord pasta en slapen we lekker 1,5 uur in de camper. Wat een feest!
Sectie 2:
We vervolgen onze weg alweer te voet. Effe warm wandelen en dan gaat het weer in hobbel tempo vooruit. Onderweg nog effe abseilen en jumarren langs een kustwand met mooi uitzicht. Daarna wordt het een vage route naar de volgende CP's met veel bush wacking. Het wordt al langzaam donker en we zien de bui al hangen: in het donker is dit geen prettig gebied. We zien waar we naar toe moeten maar er staat alleen maar dik struikgewas. Na een slim omweggetje komen we net voor het donker weer in weiland terecht en zijn we gered en blij. Nog een paar kilometers naar het volgende wisselpunt naar het kajakken. Hier krijgen we echter te horen dat we niet meer mogen kajakken omdat het getijde te laag is. We mogen wachten tot morgenvroeg (in de koude nacht) of de etappe overslaan en naar het volgende AA getransporteerd worden. We kiezen voor dat laatste wat achteraf de beste keuze bleek te zijn. Na een maaltijd in een restaurant en een paar uurtjes slaap vervolgen we onze weg op de fiets.
Sectie 3:
De zon schijnt en dat motiveert. We komen door een heel mooi gebied met veel kurkbomen. Heuvelachtig en vaak moeten we (legaal) over hekken klimmen. Hier gaat Esther in de beklimmingen aan mijn touwtje hangen. Het gaat goed, maar dan breekt mijn ketting. Na een half uurtje knutselen doet ie het weer. De fietsen hebben veel geleden van de modder van afgelopen nacht. Tegen de avond komen we bij een meer aan waar we gaan kajakken. Onze verzorgers hebben onze spullen klaar gelegd en ook een lekker broodje erbij. Smikkel. We hebben nu door dat je blij mag zijn als je de verplichte CP's kunt halen, laat staan de optionele. Bij deze kajak etappe vergeten ze ons te vertellen dat er een CP weg is en zoeken we dus voor niets in het donker en de kou. Na afloop van de etappe dienen we een protest in.
De volgende etappe is een monsterlijke run&bike van 60 km. Inga en Esther vormen een koppel en Sven en ik vormen een koppel. Na het lager zetten van Sven's zadel blijft de fiets een beetje hoog voor me. Het begint koud te worden (het vriest) en het is aangenamer om te lopen dan om te fietsen. Esther heeft inmiddels dusdanig last van haar tenen (te kleine schoenen) dat ze alleen nog maar kan fietsen. We proberen met zijn drieën door te wisselen op Sven's fiets, maar die is toch echt te hoog voor Inga. Arme Inga gaat achter Esther aan een touwtje hangen en loopt zo het hele resterende lange stuk. Esther koelt zo echter langzaam af en de navigatie is niet altijd gemakkelijk. Dit is niet plezierig. Ik probeer tijdens de loopstukken goed door te lopen en het fietsen niet erg lang te maken. Sven is ook niet echt fit meer. Bij de assistentie aangekomen is Esther compleet onderkoeld en zijn we genoodzaakt een langere pauze te nemen.
Sectie 4:
Omdat Esther niet meer kan lopen kunnen we alleen besluiten om de loop etappe over te slaan en direct met de fiets naar de volgende transitie toe te gaan. Deze short cut was heel saai. Bij de transitie aangekomen is de volgende etappe weer MTB, maar wel een heeeele lange (125 km) over veel asfalt. Echt geen makkie met talloze hoogtemeters en weigerende fietsen. We fietsen veel door kleine dorpjes en over hoge bulten. Het zadel begint zijn afdruk op mijn achterste achter te laten. Omdat mijn velg bij de vorige etappe doorgesleten was fiets ik nu op Wolt zijn MTB. Deze heeft echter een scheve derailleur die elk moment in de spaken kan blijven hangen. Hierdoor durf ik niet in de kleinste 2 versnellingen te schakelen wat in de talloze uphills tot zwaar stoempen leidt. Voor de rest voel ik me nog verrassend goed. Alleen een beetje teleurgesteld door de talloze afkortingen. Wel blij door de goede teamspirit en samenwerking. We doen ons best, maar soms hebben we een beetje pech. Ook de laatste loopetappe is niet voor ons weggelegd en we gaan verder......op de fiets. Sven voelt zich ondertussen zo slap als een vaatdoek en Inga kan haar knie nauwelijks meer buigen. Best lastig op de fiets. Esther en ik zetten ons beste beentje voor om de spirit en de snelheid er nog enigszins in te houden. Het einde van de tocht begint te naderen. Nog een pittige uphill door de mist door een heel mooi groen bos doet onze kettingen kraken. Eenmaal boven wikkelen Sven even in een slaapzakje en nemen we een korte pauze. Het is er echter koud en mistig. We gaan weer op pad voor de laatste down-hill kilometers naar de finish. We pikken nog 2 CP's mee en een paar flessen bier voor onze super toffe begeleiders. Aan de finish voelen we ons blij en opgelucht en toch tevreden. We spuiten als beste met de champagne zodat onze finish foto als beste verkozen wordt. Voldaan vertrekken we naar onze Villa in Cascais, waar we onze spullekes opruimen en uithangen. De prijsuitreiking valt tegen en na een paar bierkes in het café gaan ook de laatste die-hards naar bed.
De volgende dag alles inladen en wordt de terugreis aanvaard. Een tussenstop in Spanje doet ons op onze laatste benen feesten alvorens echt noordwaarts te trekken.
Na de camper ingeleverd te hebben blijkt echter Inga's auto het te hebben begeven en na een lange nacht arriveren ook de laatste bikkels vroeg in de ochtend op het thuishonk. Pffff, Adventure Racing, zeg dat wel.