DART  op de WK in schotland (27-5-2007)

Verslag van Raymond Beeren

Dag 1

Daar staan we dan met onze boogy-boards en flippers onder de arm en de strakke badmutsen nog over onze neopreen hoofdkapjes. Het is zaterdag 26 mei en we staan aan de start van de proloog van het WK Adventure Racing 2007. Het is verrassend mooi weer hier op het eiland Rum en we staan te zweten in onze neopreen pakken. De laatste dagen zijn alle teams druk in de weer geweest om de gearboxen in orde te brengen, want de organisatie had ons opgezadeld met een logistiek spinsel waarbij we niet bij elke Transition Area (TA) de beschikking hadden over alle gearboxen. Dat was dus goed nadenken welk stuk materiaal in welke box terecht moest komen, inclusief kleding en voeding. Niemand had dus zijn persoonlijke gearbox. Zitten ook de ten allen tijde verplichte spullen verdeeld over onze rugzakken: tent, strobelight, flares (vuurpijlen), mes, waterproof matches, kompas, kleding, 10m safety line, satellite tracking device (700 gram), EHBO, survivalbags, lampen etc etc?

De dag voor de wedstrijd begon met alle  kisten inleveren. Nadat iedereen van deze stress af was, begon de ceremonie in het hart van Fort William. Alle teams werden toegesproken en naar voren gehaald om zelf ook nog even een woordje te doen.

Terug op headquarters begon de race briefing,bij dit soort grote races altijd schitterend. Eerst wat welkomstwoorden van de organisatoren met wat lollige opmerkingen over het zware parcours en het vele water: “Schotland is laughing at your gore-tex socks!”. Nog wat woorden over veiligheid etc. De uiteenzetting over het parcours is natuurlijk het interessantste. In 3D google Earth beelden wordt het parcours aan ons ontvouwen. Daarin zie je meteen hoeveel toppen en dus ook beklimmingen en scherpe rotsgraatjes we moeten bedwingen. 25.000 positieve hoogtemeters! We krijgen een hele stapel kaarten (alles 1:50.000) en de roadbooks uitgedeeld en Sven en ik gaan aan de slag om het parcours in te tekenen. We hebben 2 sets kaarten, dus we tekenen alles dubbel in. Handig! Peter en Marie-Anne gaan verder met de resterende voorbereidingen. Het intekenen en plastificeren van de kaarten kost wel een paar uurtjes. Om middernacht liggen we eindelijk in bed. Morgen om 6 uur vertrekt de bus naar de ferry. We starten dus met 700m zwemmen in ijskoud zeewater, of eigenlijk starten we met een run van een paar honderd meter naar het water toe en dan die flippers aanwurmen. We zijn vanochtend met de ferry naar Rum eiland gekomen,  een groot en ruig natuurreservaat en de start is naast een prachtig kasteel op dit zeer bergachtige eiland, 10km ten westen van het Schotse vasteland.

Na het startschot en de sprint liggen we met 49 teams van 4 personen, afkomstig uit de hele wereld, in het water en zwemmen we naar de overkant van de baai, waar onze eerste box en rugzakken op ons staan te wachten. Bij de boxen aangekomen wurmen we ons uit de neopreen pakken en trekken onze loopkleding aan. Ik schat dat we ergens in het midden van het grote pak zitten. Het gaat meteen via een paadje bergop en voor je het weet maakt het zeewater op onze gezichten plaats voor zweetdruppels. Eerst doen we een aantal CP’s in willekeurige volgorde aan en daarna moeten we een aantal CP’s ophalen in verplichte volgorde. De CP’s liggen niet langs paden of op kruispunten of aan lantaarnpalen, nee het zijn serieuze oriëntatiepunten waarbij je alleen gebruik maakt van het landschap (hoogte, riviertjes, rotsen, bergruggen etc). De laatste CP’s liggen trouwens allen op serieuze bergtopjes, waardoor de proloog zwaar wordt en ons maar liefst bijna 8 uur bezig houdt. Een verplicht item tijdens alle trekkings is ook onze klimhelm. Dat is ook wel nodig want de klauterpartijen over de rotsen zijn niet mis en in de Alpen zou er al snel een ijzeren draad gehangen hebben. Als we op de top de CP gevonden hebben, zien we al andere teams op een volgende top staan bij een volgende CP. Het landschap is zeer ruig, de hellingen steil, de graatjes zeer scherp en de toppen lijken niet hoog met nog geen duizend meter, maar wel vanaf zeeniveau. We hebben de proloog overleefd met een achterstand van een uur of 2 op de supermensen aan de top. Er zijn teams die lopen hier al bijna 6 uur achterstand op.

We kunnen nu nog genieten van een normale nachtrust in onze tent, tussen de midgets, alvorens morgenvroeg de massa start zal plaatsvinden van de echte race: een kajak etappe van 65km over zee, terug naar het vaste land en een stuk over een Loch, dieper landinwaarts in.

Dag 2:

Onze oranje vlaggetjes staan fier rechtop op onze boot op een hoogte van 1m20. Elke boot heeft verplicht zo’n vlaggetje en het geeft een feestelijk tintje aan de batterij kajaks die voor een denkbeeldige startlijn voor het eiland Rum liggen. Eerst moeten we 2 CP’s ophalen langs de kust van een ander eiland, Eigg. Daarna een oversteek van 10km naar het vaste land en dan nog een stuk noordwaarts langs de kust om uiteindelijk een Loch (diepste Loch van Europa) landinwaarts te nemen. Onze poly-ethylene boten van Outdoor Valley zijn te vergelijken met de boten die je via de organisatie kon huren. De meeste teams hebben echter hun eigen boten en dat zijn supersnelle polyester of zelfs carbon-kevlar boten. Al bij de start zinkt er een boot omdat ie in de flank gepenetreerd wordt door een andere boot. Zij beginnen na reparatie met bijna 2 uur achterstand aan de race. We laten ons niet gek maken en we peddelen in ons eigen tempo in een toch wel woelige zee, windkracht 4. Af en toe zien we al boten hozen. Hebben wij geen last van. Geleidelijk aan neemt de wind in kracht toe en als we de oversteek naar het vaste land maken hebben we al flink last van de hoge golven vanaf de zijkant. Af en toe zien we het kopje van een zeehond. Op open zee navigeren is niet gemakkelijk, maar we gaan vrij rechtlijnig op de CP aan de overkant af en we landen in een paradijselijk baaitje op spierwit zand en kraakhelder water. Ongelooflijk, is dit ook Schotland? Even plassen en daar gaan we weer. Nu echter wind en golven tegen, de windkracht is aangetrokken tot 5 beaufort. Dat valt zeker niet mee. Als we langs rotsen varen zien we dat we nauwelijks vooruit komen. We besluiten om aan land te gaan en de laatste kilometers over de weg langs de kust te lopen met de kajaks op de trolleys (die ook verplicht waren). Dat gaat beter. Bij het Loch aangekomen gooien we de boten weer in het water en leggen het laatste stuk richting de zgn micro-nav af. De micro-nav bestaat uit 2 oriëntatieloopjes van ieder bijna 3 uur. Micro noemen ze dat!

Het eerste rondje doen we nog in het licht. We hebben moeite met het eerste punt en we verliezen hier een minuut of 20. De rest gaat prima. Weer een lekker ruig gebiedje en veel bergop, bergaf. Het 2^e rondje gaat in het donker, maar levert geen problemen op. Net als de proloog en zoals zal blijken ook alle volgende dagen, loop je constant te soppen in je schoenen door de zompige ondergrond. Na deze micro-nav moeten we nog 12km peddelen en we zien in dat we de eerste deadline niet gaan halen. Door de harde wind op zee heeft meer dan de helft van de teams deze cut-off niet kunnen halen.

Sven heeft in de tussentijd last gekregen van een heel dikke hand. Het doet ook nog pijn. Waarschijnlijk toch iets overgehouden van de lange kajak etappe. Die 12km naar TA1 gaan dan ook niet erg soepel. Gelukkig zal de hand naarmate de race vordert weer dunner worden. Toch heeft ie er, vooral bij het kajakken natuurlijk, maar ook bij het mountainbiken last van.

Twee tegenslagen zo snel in het begin van de race zet je toch aan het denken: gaan we het einde wel halen. We gaan in ieder geval niet bij de pakken neerzitten.

Anderhalf uur komen we tekort bij TA1 en we besluiten een uurtje te gaan slapen. De nachten hier zijn kort en om 4 uur is het alweer licht.

Dag 3:

Voor de volgende trekking moeten we dus 2 CP’s en ongeveer 12km overslaan alvorens we ons weer op het reguliere parcours vervoegen. Hiervoor krijgen we 12 uur straftijd. De volgende CP ligt weer bovenop een niet te versmaden puist. Ons tempo bergop is laag tov de meeste teams. Bovenop is het uitzicht magnifiek en we volgen de graat om beneden in een volgend dal uit te komen. Na uren lang langs een Loch te hebben gelopen komen we aan op TA2 waar we een hapje warm eten en 2 uurtjes slapen (het is 15:00 uur).

De rugzak zwaar beladen stappen we op onze ATB’s om meteen op een zeer steile beklimming op asfalt warm te draaien. We klimmen als het ware uit een dal om via een brede col een heerlijk downhill te aanvaarden. Binnen now time hebben we 25km afgelegd alvorens een onverhard pad en bos in te schieten. Als de rest van de 200 km zo gaat, dan is het snel voorbij! Uiteraard blijkt later het tegendeel…

Bij de volgende CP halen we een team in en het begint te regenen. Als je stil staat zwermen meteen de midgets om je heen. Ook komen we nog bijna in aanvaring met een zot geworden vrachtwagen chauffeur, die zich heer en meester voelt met zijn wagen vol boomstammen. We begeven ons weer wat meer in de highlands en we halen zo af en toe een team in. Het wordt al donker en op deze pittige parcoursen is het goed opletten, veel modder en dikke stenen! Plotsklaps worden we door een ander team stilgehouden. Zij waren bij de volgende CP aangehouden door een woeste boer en eigenaar van het bewuste stukje grond waarop de CP zich bevond. Ze zijn zichtbaar onder de indruk en staan er een beetje vertwijfeld bij. We fietsen langzaam richting de bewuste CP en zien nog een team staan. Ook zij hebben het aan de stok gehad met de boer en ze bellen nu de organisatie op. De CP ligt 100m verderop in het bos. De organisatie komt eraan en gelast ons te wachten. De wachttijd zal achteraf gecompenseerd worden. We nemen de tijd om een tukkie te doen. Het is erg koud en slapen is niet echt prettig. We liggen in onze plastic survivalbags en op een reddingsdeken. Na een uurtje of drie mogen we van de organisatie onze weg vervolgen.

Dag 4:

Na de CP komen we weer in een open heuvelachtig stuk met enorme veel dikke stenen op het pad. Het begint weer licht te worden. Fietsen is nauwelijks te doen en vooral bergop is het veelal duwen.Hier worden de treksystemen achter op de fietsen van Sven en Peter goed gebruikt. Je ziet zichtbaar dat dit teamwork helpt. Het regent. Na enige uren ploeteren komen we bij een bos aan waar we bij een volgende CP een zgn “waterjump” voorgeschoteld krijgen. Het is koud, het regent en dan moeten we ook nog van een 5m hoge rots springen in ijs- en ijskoud water. We besluiten er poedelnaakt in te springen, om onze kleding droog te houden. Het ijskoude water maakt dat je heeeel snel naar de kant zwemt en er weer uitspringt. Nu weer die kleren aan. Het regent, o ja dat wist je al, en we staan op een schuine modderige helling. En toch lachen we erom, omdat het zo absurd is.

Na een korte eetpauze stappen we weer op onze bikes om bij de volgende CP de “Red Bull Aireal Experience”, een tyrolean traverse over een kolkende waterval. Leuke afwisseling. Daarna een korte trekking op onze fietsschoenen terug naar onze fietsen. We vinden nog de kracht om een stukje hard te lopen.

Terug op onze ATB’s fietsen we weer de highlands in en na een stukje bush wakking door kniehoog struikgewas langs een meertje (vreemd genoeg liep er van de ene kant een pad naar het meer toe en van de andere kant ging het pad weer verder, maar er liep geen pad omheen) komen we op een fatsoenlijk pad. In deze laatste fase hebben we heel wat teams achter ons gelaten. We komen door een klein dorpje en we besluiten om een broodje en warme chocomelk te kopen. Lekkerrr. Ik doe meteen een droge thermo aan omdat ik het koud heb. Het gaat bij mij allemaal wat traag. Via de Great Glenn Way (ik ken die hele Glenn niet, maar het is een op- en neergaand pad langs de noord-west helling van Loch Ness, met bij tijd en wijle een mooi uitzicht over het Loch. Na nog wat CP’s komen we na 150 fiets kilometers in TA3 aan. Hier moet gedeeltelijk gezwommen en gekajakt worden over Loch Ness. Na 21.30u hoeft er niet meer gezwommen te worden, maar mag alles met de kajak. Omdat het al 18.00u is besluiten we om te eten en 3 uurtjes te slapen. Zo hoeven we niet te zwemmen in dit koude natte weer. Het is alweer donker als we te water gaan. Nessie helaas niet gezien. Aan de overkant laat ik mijn geïrriteerde oog door een daar aanwezige dokter verzorgen. Tijdens de ATB etappe is er vuil ingekomen. De volgende etappe is een Nordic Walking etappe, waarbij we wandelstokken krijgen van de organisatie. Het is een heel stuk (10 km)over asfalt, en ondanks dat we net geslapen hebben kan ik mijn ogen op dit saaie stuk niet openhouden. Ik zwalk over de weg, en Sven rijgt me aan zijn trektouw om me nog enigszins de goede richting heen te trekken. De geplande canyoning is helaas afgelast door de vele regenval. Mijn slaap wordt te bar en boos en we besluiten een powernap van 15 minuten in te lassen. Dat helpt.

Dag 5:

Het is inmiddels ook weer licht geworden, maar door de mist en regen zien we helaas niets van de ongetwijfeld mooie omgeving. Deze etappe steken we een highland over, waar je niemand, geen huis en geen pad tegenkomt. Alleen lage begroeiing, pittige heuveltjes en inmiddels razend geworden rivieren. De ondergrond is trouwens gedurende bijna de gehele wedstrijd een soppige massa waarin je nooit droge voeten hebt. Voor droge voeten moet je in de kajak zitten. We steken gezamenlijk hand in hand een woeste geworden riviertje over en beginnen aan een kompasdoorsteek. Af en toe denken we een heuveltopje op de kaart te herkennen. Maar als we de goede kompaskoers aanhouden, dan stoten we vanzelf op een dalletje met steile hellingen en een rivier. Daarna moeten we een andere rivier bergop volgen om bij de volgende CP uit te komen. En wat denk je….. we komen precies goed uit na 10km kompaskoers aanhouden! Hulde aan Sven! Nog even die steile helling opklauteren en ja hoor, er staat zelfs een pub tentje hier in de middle of nowhere. Hello, here’s team 23. Hi guys how are you? Maar wat zien we nou? Daar zit Pepijn samen met een grote Amerikaan opgevouwen in dat lekkende pub tentje. De CP staat aan de overkant van dat stroompje daar. Gisteren was dat stroompje nog een beekje waar je zo overheen sprong. Nu is het een woeste rivier tot je middel. We hebben moeite om de overkant te bereiken. Snel beepen en we gaan weer verder, weg van deze door god verlaten plek op aarde. We zijn halverwege de kompas doorsteek. Nog even volhouden. Op een gegeven moment houden we wat meer oostelijk aan om op een pad uit te komen. Dit doen we echter iets te vroeg en zo komen we bovenaan een niet te overbruggen rotshelling te staan. Iets meer naar het zuiden en daar vinden we het pad. Nu is het down-hill naar de volgende TA. Nog even schuilen en eten in een schaapshutje. Hier krijg ik het koud door het stil staan. Ik wil zo snel mogelijk naar die TA om op te warmen. De wine gums brengen me weer bij mijn positieven. Ik had onderweg iets te weinig gegeten. TA3 is bij een mountainbike centrum.

Dit is een cruciaal TA voor veel teams. We horen dat de doorsteek door de highlands inmiddels achter ons is afgesloten omdat de rivieroversteken te gevaarlijk werden. De teams worden via paden omgeleid. De teams die hier aankomen zijn doornat en koud en het blijft regenen. Iedereen trekt hier zijn natte spullen uit en warmt zich op. Er is hier geen tent van de organisatie en het droge plekje op de overkapte veranda is net genoeg voor 2 teams. Een aantal teams besluit er hier mee te kappen. Die gedachte komt bij ons geen moment naar boven.

Ik merk plotseling dat mijn zicht in mijn pijnlijke oog wat troebel is en ik besluit nogmaals naar de dokter te gaan. Zijn diagnose is een licht ontstoken oog en maakt het nogmaals goed schoon. Dat gaat vanzelf wel over zegt ie.

We eten weer een overheerlijke zelfgemaakte pasta en slaan onze tenten op in de regen. Het is geen pretje als je al 40 uur non-stop regen over je heen krijgt. In slaap vallen gebeurt inmiddels binnen 0.1 sec.

Ik schrik wakker en kijk op mijn horloge. We liggen al 4 uur te slapen terwijl we de wekker op 3 uurtjes gezet hadden. Shit, verslapen. Ik maak iedereen wakker en we hebben de tenten vrij snel ingepakt. Wat een geluk, het regent niet meer. We bestellen een warme hap in de aanliggende cafetaria en we vullen onze bidons. De volgende opdracht is het afleggen van het plaatselijke mountainbike parcours. Het is nog nacht. We klimmen eerst een stuk bergop om vervolgens een avontuurlijk parcourtje down-hill te doen. Door mijn troebele oog kan ik moeilijk diepte zien en heb ik hier wat moeite mee. Wat normaal gesproken een fun onderdeel zou moeten zijn wordt voor mij een gestuntel om op de fiets te blijven. Na dit parcours gaan we op pad richting een trekking waarin een jumar sectie en een abseil verwerkt zit. Ook tijdens de ATB tocht daar naar toe ga ik geregeld op onderuit. Dat frustreert en is vermoeiend.

Dag 6:

In de vroege ochtend komen we bij de bike-drop plaats en binden we onze loopschoenen weer onder. Het is eerst een trek langs een meer richting de bewuste berg die we moeten beklimmen. In het begin is het een avontuurlijk pad dat geregeld wegvalt waardoor we door het water moeten om verder te kunnen. Ook nu heeft menigeen last van dichtvallende oogjes. Het weer is wel opgeklaard en er worden wat kleren uitgetrokken. De race bib (hesje) die we moeten dragen blijft lang nat en de meesten hangen hem dan ook tijdens het lopen te drogen over zijn of haar rugzak. Gelukkig komt Sven er nog op tijd achter dat ie op een gegeven moment zijn bib verloren heeft. Hij hoeft gelukkig slechts 5 minuutjes terug om hem weer op te pikken.

Dan begint de klim richting de top van de berg. Lintjes trekken onze aandacht en al snel staan we onderaan een rots waar een ander team nog bezig is omhoog te jumarren. We moeten even wachten, maar al gauw hangt Sven, daarna Marie-Anne, ikzelf en als laatste Peter in het touw. Het hele team moet via hetzelfde touw, dus de wachtperiodes worden aangegrepen om een dutje te doen. Bovenaan gekomen volgen we weer wat linten die ons naar de abseil brengen. De abseil is in 3 etappes (60, 85 en 60 meter) en ondertussen begint zowaar de zon door te breken en wordt het warm. Beneden aangekomen gaan we te voet weer op pad naar onze fietsen. Hier loopt het vlak of naar beneden en kunnen we wellicht gaan hardlopen. Hier komt Peter erachter dat ie toch wel flink pijn heeft aan zijn voet en de pijn trekt omhoog via zijn schenen. Het lijkt op een ontsteking door overbelasting. Het wordt zelfs zo erg dat Sven en ik om beurten de rugzak van Peter dragen, maar zelfs dan gaan we met een slakkentempo vooruit. Marie-Anne besluit haar EHBO skills uit de kast te trekken en legt een in onze ogen professionele bandage aan. Peter geeft aan dat dat heel goed werkt en heeft al wat minder pijn. Hij heeft vooral moeite met bergaf lopen. Bij de fietsen aangekomen wisselen we weer van schoeisel en zijn we snel op pad voor de laatste 20km naar de volgende TA. Alleen Marie-Anne heeft nog geen blessure/ongemak opgelopen. Dat zegt alweer genoeg.

De zon schijnt inmiddels lekker en het vervolg van het fietsparcours levert weinig problemen op. Onderweg springt Sven nog even van zijn fiets om als een zot achter een ballon, in de vorm van een paard, aan te rennen. De ballon zweefde door de wind voortgedreven midden in deze eenzame prairie. Het levert een hilarisch moment op en Sven besluit om zijn paard te houden. Bij de volgende TA gaat Peter naar de EHBO. Dat duurt zeker 3 kwartier. Hij krijgt een nieuwe bandage, maar dat gaat er niet al te professioneel aan toe. We eten weer wat warms en daarna klimmen we in onze boten.

De volgende kajak etappe is een kilometer of 60 lang, waarvan 20km lopen met de kajak (nieuw onderdeel in het moderne AR). Kajak etappes zijn ideale momenten om in slaap te vallen. Het is meestal heel saai en lang. Daarom moeten we dingen verzinnen om wakker te blijven. Ons muziek repertoire is snel ten einde en Marie-Anne verzint spelletjes. We doen 1 minuut tempo peddelen en 1 minuut rustig. Dat werkt goed en we komen nog goed vooruit ook nog. Geholpen door een windje in de rug komen we aan het einde van dit Loch en we halen nog wat teams in ook nog. Hier moeten we uit de boot en een “portage” van 20km begint. We snoeren onze boten op de trolleys en gaan op pad. Het eerste stuk is bergaf. Het is inmiddels donker. Peter heeft veel last van zijn blessure en het tempo is dus laag. Halverwege de berg worden we opgewacht door supporters. Supporters is heel leuk, maar draagt niet bij aan het tempo. Onderaan de berg is ook nog een CP en de rest van het parcours loopt glooiend naar de plek waar we weer te water kunnen. Onderweg besluiten we te gaan slapen. De volgende deadline halen heeft geen nut, omdat Peter de volgende trekking niet meer kan lopen.

Dag 7:

Als we weer op pad gaan is het alweer licht en het is alweer zonnig. Na een tiental kilometers peddelen komen we bij een volgende portage. Deze keer maar 2km, maar wel over ruig terrein waar de trolley niet gebruikt kan worden. Zo zie je hier dus teams als trekpaarden voor hun kajak uitlopen, sleurend en puffend door de begroeiing en over de heuveltjes. Oh ja en ook vloekend. Als de boten het water in glijden liggen de laatste 10 kajak kilometers van deze race voor de boeg. Net voor het einde stuiten we alsnog op obstakels. De boten worden regelmatig afgeremd door stenen net onder het water oppervlak. En alweer moeten we de boten een stuk slepen omdat het te ondiep wordt. Nu is wel het einde in zicht.

Vanaf deze TA zouden we eigenlijk nog een zware trekking hebben. Maar omdat we de dead-line niet gehaald hebben moeten we op de fiets verder. Weer een warme hap en al snel scheuren we met ons team over het asfalt richting de ‘Devil’s Staircase’, waar we met de fiets overheen moeten. Degene die deze Devil’s Staircase kent, weet dat dat niet bedoeld is om omhoog te fietsen. De aanwezige wandel toeristen kijken ons dan ook vreemd aan als we omhoog zwoegen. In de down-hills heb ik het idee dat ik mijn fiets aan het slopen ben. Het is een pad bezaaid met grote stenen. Het is dan ook niet vreemd dat Sven opeens stil staat met een lekke band. Snel effe fixen. Maar tijdens dit fixen, springt er ook iets in de achterband van mijn fiets en loopt binnen enkele seconden sissend leeg. Vreemd, hij lag daar gewoon te liggen en dan poef, pssssss leeg. Als we worden gepasseerd door een dude met een echte down-hill bike, weten we meteen hoe het eigenlijk moet. We zijn blij als we weer heelhuids een dorpje binnen rijden waar een TA ligt. Aangezien we de cut-off hebben genomen hoeven we hier slechts te beepen en gaan we weer verder.

Het einde lijkt in zicht. Toch zal ook deze etappe nog diep in ons geheugen gegrift blijven. Wat een gemakkelijke etappe leek, blijkt toch lastig. Het pad is ook nu weer bezaaid met stenen en het gaat toch stiekem veel bergop en bergaf. Er zit ons ook een flinke plensbui op de hielen, die ons af en toe inhaalt. Het begin leidt ons door een kaal dal dat langzaam overgaat in wat meer begroeiing. Het wordt een lastig maar mooi pad door het bos. Er lijkt echter geen einde aan te komen. Als we bij een kruising aankomen zie ik in de verte een aantal teams gaan die volgens mij een verkeerde route volgen. We moeten hier toch echt rechts (helaas) omhoog. Ik kan me ook niet meer herinneren hoe vaak we onze fiets over een hoog hek hebben moeten tillen. Nu dus ook weer. Je krijgt er als team wel een soort routine in. Iedereen kent dan zijn taak. Marie-Anne heeft het hier moeilijk en het wordt ook steeds kouder. Het gaat al schemeren. Dan komt ook de beslissing steeds nader of we de laatste trekking over de Ben Nevis nog kunnen doen. Dat hangt in eerste instantie van Peter af, maar we begrijpen eigenlijk met z’n allen al dat dat een onbegonnen zaak wordt. Toch vragen we nog even voor de goede orde aan Peter wat hij ervan denkt. Hij geeft zelf ook aan dat zijn blessure daar toch te ernstig voor is. Over die etappe hebben andere teams minstens 12 uur gedaan, terwijl we nog 14 uur voer hebben en dat gaat gewoon niet meer. We zijn realistisch en we begrijpen het, alhoewel we allemaal graag verder zouden gaan. Bij de laatste TA aangekomen, aan de voet van de Ben Nevis, eten we nog snel een paar chippies en we maken ons op weg voor de laatste ATB kilometers richting de finish. Naarmate de finish nadert wordt iedereen toch weer opgewekter en kletst er op los. We realiseren ons toch dat we, ondanks alles, een goede prestatie hebben neergezet en we zijn toch ook blij dat de finish nadert. We zijn 7 dagen dwars door Schotland gekruist en we hebben veel gezien en meegemaakt. Het was een fantastische tocht die niemand voor geen goud had willen missen.

Daar staat de finish boog naast het Nevis Centre in Fort William. Ons supporters staan ons al op te wachten en met de handen in de lucht en een smile op ons gezicht passeren we de meet. We omhelzen elkaar, we omhelzen de supporters en Marie-Anne spuit de champagne zodanig dat er voor ieder nog net 1 slokje overblijft. Ook Garry en Phil, de 2 hoofd organisatoren geven feliciteren ons met onze prestatie. De organisatie was niet perfect, maar het is toch allemaal goed gegaan.

Het is een uurtje of 11 in de avond en we hebben honger en slaap, je kent het wel. Er is alleen nog een pizzeria open en Wolt, onze hoofd supporter, haalt een paar pizza’s voor ons. Die worden in ons vooraf geboekte hostel naar binnen gewerkt. Snel nog een heerlijke douche en dan……lekker schone lakens en een matras en…snurk.

Epiloog:

Als je zo’n race nog nooit hebt meegemaakt dan is het moeilijk voor te stellen hoe het is. Alles is zo groots opgezet: 50 internationale teams van 4 in een grote sporthal met al hun gear (5 boxen van 200L per team, twee 2-persoons kajaks, ATB’s etc etc), gear checks, kajak test, abseil test, jumar test, EHBO instructie, opening, briefing, fotografen, journalisten, een filmcamera, een helicopter, een sluitings ceremonie etc etc. Het is echt een overweldigende ervaring. Als je zulke races echt goed wil doen, dan zul je vaker zulke grote races moeten doen om eens een keer een echt goed resultaat neer te zetten. Je leert er zoveel van dat je de eerste keer bijna alleen maar aan het leren bent ipv echt racen. Hoe meer ervaring je hebt opgedaan bij de kleinere races in Europa hoe beter voorbereidt je bent voor zo’n mega-race.

We zijn 21^e in een veld van 49 teams geworden. Onze doelstelling was bij de eerste helft te eindigen, dus dat is gelukt, alhoewel we zelf weten dat er meer in had gezeten als……Je bent  afhankelijk van zoveel factoren en dat is eigenlijk nog het moeilijkste van een race. Marie-Anne die verwoordde het nog het beste toen haar de vraag werd gesteld: wat is nu het grootste verschil tussen Adventure Racen en een Iron Man triatlon? In het frans hebben ze daar een mooi woord voor: “resistance”. Het komt er eigenlijk op neer dat je in een triatlon veel fysieker bezig bent en continu de druk op de ketel moet houden. Veel meer verstand op nul en gaan. Bij een adventure race heb je veel meer parameters waar je rekening mee moet houden. Verstand op nul en gaan kan dus absoluut niet. Het belangrijkste in zo’n lange expeditie race is dus de “resistance” van het team en elk teamlid. Hoe goed ben je bestand tegen al deze parameters (in survivalrun jargon: de elementen). Je ziet dat we alleen al in deze race te maken hebben met 3 geblesseerde of aangeslagen teamleden (behalve natuurlijk het sterkere geslacht had nergens last van zoals alweer blijkt). Ben je bestand tegen 12 uur peddelen? Ben je bestand tegen 10 uur van graspol naar graspol springen, zonder last te krijgen van overbelastingsverschijnselen? Ben je bestand tegen 48 uur regen en wind? Ben je bestand tegen veel te weinig slaap? En ga zo maar door. Daarom ligt de gemiddelde leeftijd binnen adventure racers ook zo hoog. Hoe ouder hoe resistenter je wordt. Het team van de wereldkampioenen bestaat uit twee vijftigers! Moet je nagaan!

Adventure racen, en dan heb ik het over meerdaagse races, is dus een kwestie van “resistance”.

Ga daar maar alvast op trainen.

Verslag van de wedstrijd in chronologische volgorde:

1- 6 20:00: DART heeft besloten de Ben Nevis niet meer te beklimmen en op de fiets naar de finish te gaan. Hun belangrijkste doel, finishen in een WK wedstrijd zullen ze gaan halen !

31-5 22:06: Het gaat nog steeds lekker met DART, ze hebben inmiddels ongeveer 18 km afgelegd in circa 3 uur, en zitten dus nog op schema. Ze bevinden zich in een groep van teams die extra straftijd hebben door het missen van CO's. Volgens het leaderboard zijn ze inmiddels 21ste, de top 20 plaats zit er dus makkelijk in. Nike is nog een halfuurtje van TA9 verwijderd. De verwachting is dat ze daar een rustpauze zullen inlassen, want ze hebben een zeer ruime voorsprong op Helly Hansen, die nog met de trekking bezig is.

31-5 19:38: DART gaat de uitdaging aan, ze zijn vertrokken voor de laatste kano-etappe, om 19:11. Ze hebben zo'n 17 uur om het volgende TA te bereiken, en dat zal lood en loodzwaar worden. Nog even de tijden op de kanoetappe van de topteams: Nike 11:00, HH 16:20, Buff 13:20, Orion 15:30, Bjurfords 13:07. Als alles heel erg meezit, en het kanoën lekker loopt kunnen ze het misschien halen. Waarschijnlijk gaan ze het echter net niet halen. Dan mogen ze een stuk afsnijden over de weg, het kan zijn dat ze bewust voor deze taktiek hebben gekozen. Het weer zit  nu eindelijk wel een keertje mee, de temperatuur is gestegen naar maar liefst 18 graden, en het regent nog steeds niet. We zullen zien.

Copyright Sleepmonsters

30-5 14:48 DART is inderdaad FtM voorbij en zijn aan het afdalen, maar nu zit NAV+ Art hen op de hielen. Nike is weer op pad, was waarschijnlijk een transponder probleem, HH nog steeds op kop

30-5 14:24 DART is boven, ze kunnen aan de afdaling richting TA5 beginnen. Ze zitten exact op de goede track, perfect navigatiewerk. Feed the Machine heeft voor een andere route gekozen, waarschijnlijk kan DART ze nu voorbij en staan ze op een 4e plaats. Laten we niet te vroeg juichen ;-)

30-5 14:10 Het lijkt erop dat Nike is gestopt om een tukkie te doen, ze hebben al even niet bewogen. Ondertussen is DART bijna boven.

30-5 13:50 Terwijl DART aan de beklimming van de laatste bergrug bezig is, en HH Nike al weer voorbijgestoven is in de kano (Wat gaan die gasten hard!), ontvingen we van Florenz van de Vijver (Die in Schotland een film schiet) het volgende bericht:

De vorderingen van het DART-MERRELL team.
 
Na de proloog van zaterdag op het eiland Rum, zijn ze zondag met de kayak op weg gegaan naar het vasteland. In de loop van de dag ging het hard waaien boven zee, waardoor ze een stuk over land hebben moeten lopen met de kayaks. Daarna zijn ze via een loch aangekomen bij een micro-navigatie stage. Hier moesten ze 2 orientatie tochten doen van elk ong. 2 uur. Ze misten hierbij een deadline voor het vervolg van de kayak etappe, en daarom kregen ze vanaf Transition 1 een verkorte loop-etappe. Vanaf T2 een mtb-etappe. Ze hebben samen met enkele andere teams een vertraging van ong. 4 uur opgelopen omdat ze van een boze boer niet verder mochten over zijn land. De race-orga moest erbij komen om het op te lossen. Het team heeft deze tijd gebruikt om te slapen. Ze kwamen uiteindelijk om dinsdagochtend 6 uur aan bij de water-jump, hierna nog een kort stukje fietsen naar de tyrolean. Hierna weer verder fietsen. Volgens Sven was 30 % van de route onbegaanbaar, in tegenstelling tot de 5 % volgens de orga. Rond 18.00 aankomst op t3. Vanaf hier kayaken naar overkant van loch ness. tot 21.30 moeten 2 teamleden een stuk zwemmen. Ze besluiten daarom om te koken en tot 21.30 te slapen, zodat ze allemaal mogen kayaken. Ze arriveren rond 00.30 op T4. Ray heeft last van zijn oog, waarschijnlijk door zand tijdens mtb, en wordt verzorgd door dokter. Sven heeft nog steeds last van een dikke pols en hand, waarschijnlijk overbelast tijdens eerste kayak-etappe. Ze zijn nu onderweg naar T5 waar ze over een paar uur zullen arriveren. Vanaf daar een mtb-loop etappe met onderweg klim en abseil opdrachten.

30-5 12:38 Nike is om 21:01 vertrokken van TA6, en HH om 21:21. We weten dat HH al wat slaap heeft gepakt in TA5, maar hoe zit het met Nike, vallen ze niet uit de boot van de slaap. Wie heeft de beste strategie, het wordt super spannend ! DART is inmiddels aan de laatste beklimming begonnen, en lijkt op Feed the Machine in te lopen.

30-5 12:08 DART gaat nu weer als een speer,de slaap heeft hen goed gedaan, ze hebben nu het grootste deel van de trekking afgelegd. Ze zitten precies op de route die vannacht door Nike en HH is gevolgt, dus dat lijkt wel snor te zitten. Mulitude Salomon ligt op kop in groep 2 en is inmiddels in TA5, Team Intersport ligt nu 2 is inmiddels in de afdaling richting TA5. Aan de andere kant van de berg liggen Multitude en Feed the Machine op 3 en 4. Vlak daar achter DART op plaats 5, heel netjes !  In de kop van de wedstrijd is het nu megaspannend. Helly Hansen en Nike hebben de MTB route en trekking inmiddels achter de rug en zijn gearriveerd in TA6, OP 10 SEC. VAN ELKAAR !! Het weer is nog steeds bereslecht: 9 graden en regen, wat zullen de teams het zwaar hebben. Van Team Barclays Capital and Team North Face Greater China hoeft het allemaal niet meer, zij hebben net opgegeven.

29-5 22:40 Nike is nu ook in TA5, en het lijkt erop dat Helly Hansen al weer vertrokken is, de hete adem van Nike in de nek. DART zit nog steeds met een heleboel andere teams op dezelfde plaats, waarschijnlijk nemen ze een rustpauze, en gaan in het donker naar de overkant, zodat ze niet hoeven te zwemmen. Morgen zien we verder !

29-5 21:40 Helly Hansen is aangekomen in TA5, en Nike zit hen op de hielen. Waarschijnlijk moet HH nu rust pakken, Nike heeft al meer gerust. Het wordt spannend in de top. Het volgende onderdeel is een snelle afdaling per MTB, die beide teams waarschijnlijk het liefst in het licht willen afleggen. DART bevind zich nog steeds op enkele kilometers van Loch Ness, samen met een groot aantal andere teams. Wellicht wachten ze daar vanwege het slechte weer, of totdat het donker is, zodat ze niet hoeven te zwemmen in Loch Ness. Jammer, want vanmiddag bevond DART zich nog vlak achter Aberdeen Asset, die al bijna bij de canyoning zijn. Die overigens is afgelast vanwege het slechte weer, wat een pech voor Asset ;-)

29-5 20:07: Volgens het leaderboard ligt DART Merell nu op de 4e plaats bij groep 2, het lijkt erop dat hierbij is gecorrigeerd voor de straftijd. Volgens de sateliet zijn de eerste 3 teams Loch Ness inmiddels overgestoken en is Nav+Art DART inmiddels voorbij. DART zou dan op de 5e plaats liggen. Over een uurtje beginnen ze aan hun zwem/kanotocht over Loch Ness. Nike is Wilsa Helly Hansen nu op ongeveer 3 kwartier genaderd. Helly Hansen zit op een halfuurtje van TA5, het gaat bijzonder snel in de kop!

29-5 16:20: DART is aangekomen bij het Loch Ness, waar ze nog een antal uren langs moeten rijden om TA4 te berijen, waar eerst een stuk gezwommen moet worden. Daarna wordt het beroemde Loch per kano overgestoken. Het eerste team van groep 2 heeft dit net achter de rug.  Aberdeen Asset (groep 1) bevind zich al een tijdje op dezelfde positie langs het meer (pech ??), nog even en ze worden ingehaald door DART. In de kop van de wedstrijd loopt Nike steeds verder in op Helly Hansen.

29-5 13:04 :  De stand bij de 2e groep is nu als volgt:  1:Mitsubishi (bijna bij Loch Ness) 2: Multitude Salomon 3: Intersport 4: Feed the Machine 5: Santa Fe, en vlak daarachter: 6 DART

29-5 12:01:  Het trackingsysteem laat ons even in de steek, het lijkt erop of DART op de weg terug is, en hun vlaggetje is verdwenen. Terwijl ik dit intyp staan ze toch plotseling weer op de kaart, op een 6e plaats van groep 2 !  Het lijkt dus niet slecht te gaan. 3 teams hebben de zwemtocht over Loch Ness nu overleeft. op 1 nog steeds Helly Hansen, 2 Nike en 3 nu Bjurfords, die aardig aan het oprukken zijn. Verder een leuk nieuwtje: Op het leaderboard zijn nu ook de time penalties toegevoegd. DART heeft 11:54 aan de broek, de tams om hen heen vaak 14 uur of meer. Dit betekend dus dat ze winnen tov de concurrentie en er nog beter voor staan als we al dachten !!!

29-5 9:45: Vanmorgen leek het of DART weinig vorderingen had gemaakt, maar waarschijnlijk was hun transponder even uitgevallen. Nu doet ie het weer en DART blijkt aardig opgeschoten, ze liggen nu samen met een 4-tal andere teams op een 5 de plaats. Het is nog een halve dag fietsen naar Loch Ness, waar team wilson Helly Hansen inmiddels aan de overtocht is begonnen.
Bjurfords en Nike zijn ook bijna bij TA3

28-5 22:40 DART heeft superfeet ingehaald en ligt nu op een 6e plaats.

28-5 21:35 DART ligt nu vlak achter team 5 en 6 (Superfeet en Salt and Pepper). De volgende Cut-off is nog zo'n 2 uur rijden dus die gaan ze makkelijk halen (CO is dinsdag 22.00)

28-5 21:11 DART is nu ongeveer halverwege de fietsetappe, en hebben nog zo'n 3 uur te gaan, het lijkt nu allemaal prima te gaan. De tussenstand bij groep 1: 1:Helly Hansen 2:Nike (weer een plaatsje naar voren) 3:Vector. Bij groep 2: 1:Mitsubi 2 intersport 3 Feed the Machine 7 DART

28-5 19:24  Na een korte rustpauze is DART nu onderweg op de fiets. Doordat ze niet te lang op TA2 zijn gebleven hebben ze veel teams ingehaald, en liggen ze nu op de 7e plaats van groep 2.

28-5 12:20  26  teams hebben de cut-off op T1 op tijd gehaald, DART was helaas 1,5 uur te laat, en is nu geclassificeerd bij de "short course" teams. Ze hebben inmiddels de shot-cut voltooit, en bevinden zich nu tussen de aqndere teams, op weg naar T2. Wilson Helly Hansen is inmiddels in T2, maar het is nog steeds niet duidelijk of ze wel ranked zijn. Uit de satellietgegevens blijkt immers dat ze maar 1 rondje trekking hebben gedaan.

28-5 8:45 DART is inderdaad niet op tijd bij TA1 gearriveerd. Het lijkt erop dat ze op dit moment aan de short-cut naar Knoydart zijn begonnen (Whats in a name). Op het leaderboard komen ze niet meer voor? Maar daar lijkt weinig van te kloppen, want Helly Hansen staat op 1, terwijl dit team toch echt maar 1 rondje bij de microtrekking hebben afgelegd, ipv 2. !!!

27-5 23:10 Bjurforts en Vector zijn in TA1, Aberdeen bijna. DART is nog niet halverwege het eerste rondje trekking.

27-5 22:37 Er blijkt toch een ander team op kop te liggen: Bjurforts.  Balance Vector is 2e en Aberdeen Asset 3e. Blijkbaar is het satteliet  volgsysteem soms niet volledig betrouwbaar. Zo lijkt nu ook de positie van DART in zee te liggen. Of zijn ze toch al aan het peddelen???

27-5, 20:18: Er blijken achter in het veld een tiental team te zijn die de kano's hebben verlaten en over het land op weg zijn naar de microtrekking. DART heeft het moeilijk in de kano, nog een halfuur te gaan tot te trekking.

Copyright Sleepmonsters

27-5, 13:20: Vanmorgen om 9:20 is de wedstrijd weer van start gegaan met een 65 km lange peddelleg. Inmiddels zijn de teams 5 uur onderweg, en DART doet het weer lekker. Ze liggen nu aan kop van het 2e peloton, op een 20ste plek. De eerste teams hebben het vasteland inmiddels bereikt. Op kop ligt Balance Vector, gevolgt door Orion en Helley Hansen

26-5, 20:09: Yes, DART is binnen, ongeveer op de 30ste plaats, ruim 3 uur na de eerste teams. Ze kunnen nu gaan genieten van hun welverdiende rust, morgen moeten ze echt aan de bak.

26-5, 19:30: De topteams zijn inmiddels gefinished in de proloog, en kunnen hun tenten in. DART heeft nog een uurtje te gaan! Ze liggen nu rond de 30ste plaats. Nog even en ze kunnen tot morgenvroeg rusten.Dan start de eerst echte etappe, een kanoonderdeel van 65 km.

26-5, 16:00 : DART ligt nog steeds ongeveer in het midden van het veld, Nike lijkt de koppositie te hebben overgenomen. De posities wisselen echter zeer snel, waarschijnlijk vanwege de moeilijke navigatie

26-5, 14:00 : De wedstrijd is nu 2 uur bezig, en de DARTers lijken een prima start te hebben gemaakt. Na het zwemmen van 700 meter door ijskoud water zijn ze nu bezig met een oriëntatie. Ze liggen nu ongeveer op een 20ste plaats. Aberdeen Asset ligt op kop, maar die kennen het gebied natuurlijk op hun duimpje. Orion zit hen pal op de hielen, en Nike is aan het inlopen.

 26-5 1200 : Zojuist zijn Sven, Raymond, Marie-Anne en Peter van start gegaan op de WK in Schotland. De voorbereidingen zijn prima verlopen, en het team heeft er zin in. Op deze site zullen we zo goed mogelijk verslag doen van hun vorderingen en tussenstanden