|
| |
Verslag van Jeroen Vermeulen
“ begin de dag met een dansje.......begin de dag met een lach.......want wie
vrolijk kijkt in de morgen .....die lacht de hele dag......ja die lacht de hele
dag......”
Dat is mijn ringtone van mijn telefoon om 06.00 uur.......normaal gesproken zet
ik hem al bij de eerste de beste toon af maar dit keer niet........ik was dood
op..En de eerste gedachte die bij me opkwam :” Waarom”........” waarom deze
sport” . “ Waarom niet gewoon dammen, darten of knikkeren????” Ik maak mezelf
altijd wijs dat dit een bijzondere sport is, dat we op de mooiste plekken komen
enz. Maar goed......nadat ik de 3 schone slapers achter me heb gelaten stapte ik
in mijn terminale auto......
Eenmaal aangekomen maakte ik met de meesten weer het bekende gezellige praatje.
En iedereen scheen maar voor de lol mee te doen of was geblesseerd........ja ja
de “underdog “ spelen he! Maar ook ik moest bekennen dat ik een blessure
had......ja ...aan mijn buik. Na een tijdje loop ik als een bejaarde vent van 95
met een rollator....geen idee wat het is. Schijnt aanhechting te zijn om mijn
schaambeen.
Na de bekende briefing stonden we om 9.30 uur start klaar om los te gaan.
Het intekenen was al een hele opgave. Op dit moment miste ik echt mijn maatje
die de getallen opleest. Na CP 10 begonnen de getallen al te bewegen, bij CP 20
begonnen ze lopen en bij CP 30 begonnen ze spontaan te dansen. Ik had moeite om
me te concentreren. Dus steeds maar weer dubbel check en dubbel check. Hierdoor
was ik ruim een half uur bezig om 43 CP in te tekenen......
Eerste etappe: MTB: 3 km.
Ik dacht slim te zijn om achter de camping via een pad naar beneden te gaan naar
het VP maar het was geen pad maar een soort trap waarbij de treden steeds hoger
werden en al gauw ging ik mijn salto met fiets oefenen.......toch maar gewoon
rennen.
Eenmaal aangekomen bij de TA had ik het gevoel dat ik ergens achteraan liep. De
halve weg lag al vol met fietsen.
Tweede etappe: Lopen: 7,5 km.
Ik had moeite om een besluit te nemen wat nu de beste volgorde van de CP zou
zijn dus ik dwong mezelf om niet te lang te twijfelen. Arnaud,Winfried en Wodi
lagen dicht bij mij. Ik dacht: Als zij maar niet te ver van me vandaan lopen kan
ik ze misschien nog inhalen maar al bij het tweede punt scheidden hun wegen zich
om naar het volgende punt te gaan. Arnaud bleef laag, wat achteraf beter was, en
ik ging met Winfried en Wodi de heuvel op. Auww ...dat voel je gelijk. De
hoogtelijnen.......die bestaan in Nederland. Tot mijn grote verbazing gingen
Winfried en Wodi te veel naar rechts. Ik maakte een eigen plan en liep op kompas
naar CP 3.
Ik kwam perfect uit en zag dat ik Winfried en Wodi had achtergelaten. Nu Arnaud
nog en ik merkte dat ik een hoger tempo had dan Arnaud. Erop en erover dan maar
en ruimte winnen. De andere punten gingen goed en van het laatste punt naar TA
deed ik weer op kompas en kwam perfect uit. Tot mijn verbazing lag ik eerste bij
de solo’s
Derde etappe: MTB: 28 km.
Van de voorsprong kon ik maar even van genieten want Arnaud kwam met hoge tempo
achter me aan. Hij was de betere fietser. Ik wist dus dat ik hem niet uit het
oog moest verliezen wil ik nog aansluiting maken. Samen passeerden we steeds
dezelfde mountainbiker die zijn wekelijkse rondje deed. Volgens mij snapte hij
er weinig van. Eerst inhalen, dan afstappen om iets te doen en dan weer inhalen.
Van CP 8 naar CP 7 was een pittig klimmetje. Het was trouwens opletten dat je
wel alle cp op logische volgorde nam omdat de CP niet chronologisch waren
neergezet. De kans dat je dan een over het hoofd ziet is dan aanwezig. Er zijn
vast mensen die pas op een later tijdstip ontdekte dat ze een CP of meer hebben
vergeten.
Op weg naar CP 10 kreeg ik een lekke band. : “ Kan gebeuren” dacht ik. Snel
maakte ik mijn achterwiel los en verwisselde ik mijn band maar tot mijn grote
verbazing bleek mijn ventiel te kort te zijn voor mijn velg. Wist niet eens dat
dat kon!!!!
Ik probeerde op verschillende manieren mijn band op te pompen zonder resultaat
omdat mijn pomp niet wilde vastklemmen op het ventiel. Daarbij kwam ook nog dat
er tot twee keer toe een tractor met gierwagen van boven naar beneden via het
pad kwam. Hij had echt elke centimeter nodig van het pad. Dus ik pakte al mijn
grote onderdelen om via de berm omhoog te klimmen om vervolgens weer te moeten
gaan zoeken naar de kleine onderdelen!!!!
Met moeite opgepompt en nog geen 10 minuten later stond ik weer met een platte
band. Mijn laatste reserveband en weer kwam een tractor naar beneden. Ik werd
ondertussen door zowat het hele deelnemersveld ingehaald. Een enkeling bood een
helpende hand maar de meeste, en begrijpelijk, wenste me succes en zwoegde
verder.
Met een halve volle band verder en proberen aansluiting te vinden op het veld.
Het voelde hopeloos en de neiging om te stoppen was erg aanwezig maar een
stemmetje zei:” niet lullen...watje.....doorgaan”.
Ik heb in totaal op deze etappe een uur verloren!!!! Niet normaal.
Vierde etappe: rennen: 2,5 km en kajak: 8 km.
Na een stukje rennen nog net op tijd voor de deadline aan het kajakken geslagen.
De solo’s zaten in zo’n wildwaterkajak. Steeds als je even stopte maakte de
kajak een halve draai. Maarten en nog twee andere solo’ers waren in de buurt.
Ook Wodi zag ik. Hoe kan dat nou?? Dacht ik. Tijdens deze etappe heb ik twee
solo’ers kunnen inhalen. Maarten en Wodi lagen net voor mij.
Vijfde Etappe: MTB:9,5 km.
Tot mijn stomme verbazing was voor de derde keer mijn band leeg en het bijltje
viel hard op mijn kalende hoofd. Einde wedstrijd..........Maarten wilde nog zijn
reserveband afgeven maar die had een autoventiel en dat paste niet. Ik bedankte
hem vriendelijk. Vervolgens bood Wodi ook zijn reserveband aan. Na wel drie keer
gevraagd te hebben of hij het zeker wist nam ik zijn aanbod aan. Snel wisselde
ik de band want ik hoorde dat ik ergens 5de lag. Wie weet zit er misschien nog
een derde plaats in.....
Snel fietste ik de punten af. Het waren er maar 3.
Zesde etappe: lopen:7 km.
Toen ik bij het TA kwam zag ik net Arnaud weg fietsen. Hij ligt dus een klein
uurtje voorop. Er is dus nog hoop voor een derde plek. Snel probeerde ik te
rennen maar mijn blessure zorgde ervoor dat ik niet maximaal kon rennen. Dan
maar langzaam en niet stoppen. De punten waren niet moeilijk en voor mijn gevoel
was ik snel terug.
Zevende etappe: MTB: 25 km
Ook deze punten waren niet moeilijk. Wel zaten er gemene klimmen in....de
verzuring begon je nu goed te voelen. Na punt 34 reed ik naar het “Special Task”.
Achtste etappe: Grot
Dat bleek een mergelgrot te zijn waarbij je met een kaars een draad moest
volgen. Zo snel als ik kon probeerde ik het draadje te volgen wat boven mijn
hoofd hing. Je probeerde zo hard te rennen dat je kaarsje niet uit ging. Soms
zakte je ineens 20 centimeter lager omdat er een afstapje was. Het was een
regelrechte sollicitatie naar een omgezwikte enkel. Na een tijdje kreeg je de
opdracht om je kaars uit te doen en een draad te volgen in het pikkedonker. Dit
gaat echt tegen je gevoel in. Ondanks dat had ik er vertrouwen in. Jammer genoeg
waren er mensen voor mij die echt aan het recreëren waren........ze hadden nog
net geen picknickmand bij zich. Toen ik een gaatje had om ze in te halen
gebruikte ik die volledig......met een zo hoog mogelijke tempo liep ik naar de
uitgang. Toen ik namelijk begon aan deze etappe hoorde ik Winfried net naar
buiten lopen........ Dat houd in dat hij ruim 30 minuten voorsprong had.
Negende etappe: MTB:6,5 km.
Een korte etappe terug naar de camping: Ik heb alle punten gehaald maar wat
hebben mijn concurrenten gedaan?? Hoeveel tijd heb ik nog bij de camping om
extra punten te halen. Ze leverden maar 2 punten op per CP. De andere CP
leverden steeds 5 of 10 punten op........ Het was calculeren en calculeren maar
je weet het nooit.
Tiende etappe: lopen: 4,5 km.
Ik had nog 20 minuten over. Ik kon maar een punt halen. Ik wilde niet riskeren
dat ik telaat binnen zou komen. Arnaud, Winfried en nog een paar Solo’ers waren
al binnen. Ik had het gevoel dat ik ergens als vijfde binnen kwam.
Doodop viel ik op de grond neer en troostte mezelf met de gedachte dat ik alles
heb gegeven wat ik had en dat ik niet meer dan dat kon doen......
Maar tijdens het eten merkte ik dat er veel mensen waren die niet alle punten
hadden. Zelfs Winfried heeft 15 punten laten liggen. Ik maar 8......zou ik dan
toch??,..........nee.......dat kan niet..........toch wel.........ik was tweede.
Totaal verrast en blij ging ik richting huis. Zo zie je maar: Never give up.!!
Ik stuurde een sms naar het thuisfront met de mededeling dat ik 3 keer een lekke
band had en dat het slecht ging. Thuis werd ik lief opgevangen. Toen ik echter
mijn trofee liet zien konden ze weer trots zijn op die ouwe!!!
|
