Door Raymond Beeren, 21-04-2007

Foto's RSA Fotografie

 Na een autorit van 15 minuten sta ik bij Camping de Bosrand waar de start van de Southern Hills Adventure Race zal plaatsvinden. Ik doe mee met Bas en Jeroen Vermeulen is de DART Merrell afgevaardigde in de solo categorie. De tegenstand zal hevig zijn met de Malheurkes, de 4Xtreme’s en de AMI’s en Lama’s bij de duo’s en Hoite en Winnie bij de solo’s. Het weer is fantastisch.

Na de inschrijving en materiaal controle geeft Wout nog een briefing en alles is duidelijk. We gaan gezamenlijk op de fiets naar de start locatie toe waar de start om 10u plaatsvindt.

Snel een paar punten ingetekend en op pad. We gaan meteen naar TA1 waar we gaan lopen naar de reeds ingetekende punten. De afstand is niet ver en het is een ‘tricky’ down-hill. Ik stuiter met mijn achterwiel in een diepe kuil. Mijn ATB voelt opeens wat minder bestuurbaar. Ik heb de ‘pech’ dat ik als eerste de bocht omgescheurd kom en pardoes een man en een hond op mijn pad vind. Ik knijp in de remmen en denk in een flits: die kan ik gemakkelijk ontwijken. Mijn ATB denkt daar echter anders over en ik bots tegen de man aan. Gelukkig is de botsing niet hard, maar toch hard genoeg om de man achterover te laten struikelen. Hij valt niet hard maar is natuurlijk hevig geschrokken. Daardoor is zijn reactie dan ook buitengewoon fel en ik zie mezelf al voor de rechtbank verantwoording afleggen voor mijn daden. Ik wacht rustig tot hij uitgefoeterd is en zijn hond heeft kunnen vangen om hem aan te lijnen. In de tussentijd vliegen de andere deelnemers langs ons heen, wat de man er niet rustiger op maakt. Nadat hij 10 minuten later eindelijk gekalmeerd is, want zolang heb ik met hem staan ‘keuvelen’, laat hij me weer op mijn fiets stappen. Dan zie ik dat ik een lekke band heb. Was dat de reden dat de ontwijk manoeuvre mislukte? Ik loop met de fiets aan de hand naar TA1 waar we snel de band verwisselen. Ik heb het idee dat we allerlaatste liggen.

De loopetappe loopt in eerste instantie voorspoedig en we halen het ene na het andere team weer in. Totdat Bas er op de terugweg achter komt dat we CP5 vergeten zijn. Dat kost ons alweer kostbare tijd. Terug bij de fietsen aangekomen tekenen we vlot de volgende CP’s in en we zijn weer op pad. Vlgs de kaart kunnen we hier linksaf naar boven en dan komen we bijna meteen bij CP 6 uit. Dus niet…Het pad loopt dood en we ploegen ons een weg door het hobbelige weiland. Dan stuiten we ook nog op een akker waarop de boer net bezig is om voren voor asperges te maken. Dus doorsteken is hier geen optie, maar eromheen. Niet bevorderlijk voor de moraal. Eindelijk bij CP6 aangekomen gaan we samen met Peter en Maaike via de avontuurlijk afdaling richting CP7. Daar lag ik natuurlijk weer bijna op mijn kl….! CP7 is snel gevonden en we zitten Arjan en Jelle op de hielen. Dat geeft moed. Ook nu de kortste weg down-hill genomen naar CP8 langs het riviertje. CP8 hangt echter net effe anders dan ik dacht en we gaan met de fiets door het water in de lengterichting van de rivier. We zitten inmiddels in België en de kaart ziet er opeens anders uit. Het vervolg van de route gaat voorspoedig al moeten we af en toe even zoeken naar de CP’s. Onderweg komen we Jeroen tegen en we blijven een tijdje bij elkaar in de buurt. Hij is goed bezig.

De volgende TA is bij het Fort van Neufchateau. Dat is een oud fort uit de eerste wereldoorlog met een doolhof aan onderaardse gangen. Hier mogen we na een korte loopetappe boogschieten en daarna het fort in. Hier krijgen we een aantal special tasks en proberen via de af en toe verwarrende plattegrondjes onze weg te vinden. Bas moet nog door een heel nauw gangetje kruipen en aan de andere kant mag ik hem bevrijden door een rooster op te tillen zodat hij er weer uit kan. Ook kruipen we door luchtschachten en andere gaten. Erg leuk onderdeel.

Als we weer buiten komen bij de TA horen we dat we 20 minuten achter liggen op de koplopers Roel en Wim van team Malheur. Alleen de AMI/Lama combinatie zit daar nog tussen. We hebben dus al een flinke opmars gemaakt.

In deze omgeving ben ik enigszins bekend en voor we het weten hebben we AMI/Lama te pakken en stoempen we verder richting het kajakken. De kilometers en de wind tegen begint zich in de vorm van melkzuur in de benen te manifesteren. De afgelopen tijd veel duur getraind en weinig snelheid.

Bij de volgende TA krijgen we een Canadese kano, peddels en een nieuwe CP(22). Bij deze CP aangekomen moeten we een aantal nieuwe CP’s intekenen in de vorm van azzimutsen. Altijd lastig. Maar we gaan weer op pad (water) in ons vliegdekschip. We hebben de koplopers in het vizier. Na nog een korte loopetappe komen we weer terug met de kano bij de TA. We krijgen nogmaals wat azzimutsen voor een volgende loopetappe. We tekenen alles vanaf het beginpunt in. Als we klaar zijn horen en lezen we pas dat de punten ingetekend moeten worden vanuit iedere CP. Shit, alles weer overnieuw.

Dan gaan we op pad. We maken een doorsteekje door de bush. Daar loop ik pardoes tegen prikkeldraad aan en ik klap voorover over de draad met mijn gezicht vol in de brandnetels. Ik lig languit en voel het brandende gevoel over mijn hele lichaam inclusief mijn lippen opkomen. Ik spring als een wilde op en begin te vloeken en te tieren. Ik ben nogal gevoelig voor brandnetels en ik word niet goed van het getintel. Ik spring zo snel als ik kan in het nabij gelegen water en de koude doet goed. Ik dompel ook mijn gezicht in het water (ik zocht dus geen CP). Wat een ellende. Bij mijn val heb ik ook de kaart en de stift verloren. De kaart vinden we terug, maar de stift niet.

De moed is me in de schoenen gezakt omdat het brandende gevoel ondraaglijk is. Echter door de inspanning en het zweten lijkt het gevoel wat weg te trekken. We zoeken ons vervolgens lens op de volgende CP en vinden hem samen met onze AMI/Lama vrinden. De volgende CP’s liggen in homo ontmoetingsplaats gebied. Dus daar zijn we vanzelf snel doorheen. Ons looptempo ligt hoger dan AMI/Lama. Terug bij de fietsen hoeven we slechts 1 CP in te tekenen en gaan we terug richting Camping. Het tempo zit er nog goed in en na een paar kilometer zien we opeens 2 geel geklede ATB’ers voor ons. Het zal toch niet……toch wel. Het zijn de Malheurkes, de koplopers. Ze gaan langzaam. We willen meteen erop en erover, maar als ik zie dat Wim een platte band heeft bied ik hun mijn reserve band aan. “Och het is niet meer zover naar de camping, dat redden we wel”. Zo gezegd zo gedaan en we komen dus als eerste bij de camping waar we nog een paar looppunten moeten intekenen. We gaan er als een haas vandoor want we ruiken onze kans. Met de eerstvolgende CP  hebben we wat moeite, maar het lukt. We zien nog geen achtervolgers. De volgende 3 CP’s gaan snel. We steken een groot weiland door en we zien nog geen spoor van de achtervolgers. Dat geeft moed. De allerlaatste CP dan nog. De aanwijzing is “paaltjes”. Oooh die paaltjes kennen we wel. Die zien we al de hele dag. Dat zijn die wandelpaaltjes. Da’s zeker. Als we op de plek aankomen zien we inderdaad paaltjes en nog veel meer paaltjes, maar geen knijper. Hoe kan dat? Zoeken, zoeken, zoeken. Vijf minuten verstrijken. Organisatie bellen? Dan duiken onze achtervolgers op. Ajajajaj. Loopt het dan toch nog mis? We zoeken samen. En dan na een paar minuten vinden Roel en ik bijna gelijktijdig de CP. We hadden ons veel te veel op die wandelpaaltjes gericht, maar enigszins in de struiken stonden nog andere paaltjes met de knijper juist aan de achterzijde. Verdoeme. Knippen en wegwezen. Eindsprint dan maar? Onze Belgische vrienden willen het die laatste kilometer wel met ons uitvechten. Ik neem de kortste weg, rechtdoor omlaag via de trapjes. Er komt geen einde aan de treden en ik moet opletten dan ik niet op mijn nog tintelende gezicht val. Bas zie ik in een ooghoek achter me aan hollen. Van een sprint is eigenlijk geen sprake, maar sneller kunnen we niet. De camping is al in zicht en als ik achterom kijk zie ik onze achtervolgers niet. Waarschijnlijk hebben ze een andere weg verkozen. Met de handen in de lucht passeren we de finish. We hebben daadwerkelijk gewonnen, ondanks alles. Een minuutje later komen onze vrienden van Malheur over de finish. Hun paadje was net iets meer om dan onze trap. En dan komen de verhalen natuurlijk los. Onder het genot van wat nootjes vertellen we onze avonturen. Dan komen ook de AMI/Lama’s over de finish en volgt al snel Hoite en daarna Jeroen, die met een tweede plek een goede prestatie neerzet, ook gezien zijn eindtijd.

In de auto naar huis word ik gek van het brandende gevoel op mijn armen en benen. Ik moet er constant over wrijven om niet gek te worden. S’avonds kan ik niet rustig op de bank blijven zitten en spring door het huis, hoe vermoeid ik ook ben. Ik ben toen maar laat naar bed gegaan zodat ik snel in slaap zou vallen ondanks het brandende gevoel. Volgend jaar weer….. maar dan zonder netels….. hoop ik.

Door Jeroen Vermeulen, 21 april 2007

Mijn maatje maatje Jeroen van de Berg had zich een paar dagen van te voren zichzelf afgemeld vanwege ontstoken blaren…..

Dus ik besloot solo mee te doen.

Op de vroege ochtend van zaterdag 21 april reed ik over de A2 richting Maastricht. Overal waar je keek zag je auto´s die volhingen met wielrenfietsen en andere attributen. Er was zelfs een kleine file ontstaan en dat om 08.00 uur. Men keek trouwens wel erg vreemd naar mijn inhoud van mijn auto. Je zag ze denken: Die gozer snapt het niet……Gaat hij nu de Amstel Gold Race op zijn Mountainbike doen????

Mooi op tijd kwam ik aan op het terrein van Camping de Bosrand….

Na de begroetingen en de briefing vertrokken we met z´n allen richting de startlocatie….dit in verband met de Amstel Race.

Na de het startsignaal moesten we een klein stukje fietsen om vervolgens een etappe te gaan rennen. Iedereen had normale schoenen aan maar ik het mijn fietsschoenen aan. Ik vermoedde al in het begin van de Race dat het een nieuw record zal gaan worden…..het omwisselen van de schoenen.

Lopen:  5 km

Het waren maar 5 Cp´s. Ik ging met een behoorlijk hoog tempo langs de CP´s. Zo snel dat ik eigenlijk al gelijk werd terug geroepen door mijn lichaam……hij was er niet mee eens. Pech dan…..ik wilde voor in starten. Hoite, Winfried en Patrick waren mijn directe concurrenten. Ik had al bedacht dat een derde plaats het hoogst haalbare was voor mij…..maar die wil ik dan wel hebben…..dus geen gezeur ….GAAN.

Ik kwam net achter Hoite weer op het wisselpunt. De rest zag ik niet.

Snel weer mijn schoenen wisselen.

MTB; 18 km

Ik reed langs een bosrand over een wel zeer hobbelig paadje…kaartlezen wordt op deze manier een parkinson-achtige bezigheid. Ik moest na een tijdje naar rechts maar ik vergiste mezelf hierin twee keer. Toen ik bij CP 6 kwam zag ik Winfried die van een andere, asfaltweg, kwam……SHIT….. Dat is dus nu al de derde plek….dacht ik toen. Snel naar CP7. Ik ging het bos in en ging met een rotvaart de heuvel af. Winfried in mijn achterwiel. Op de weg haalde hij mij in. Ik dacht slim te zijn om door de weiland af te steken over een wandelpad. Pas na 300 meter kwam ik er achter dat het verboden terrein was op de kaart….dus ik weer terug….. `Dit gaat niet goed Jeroen…… Rustig blijven….het is nog lang…..geniet van de omgeving` Via CP 7 naar CP8 waar ik weer bij Winfried kwam.  Ik wilde een klein paadje ingaan maar een plaatstelijke oma zei tegen mij dat het dood liep. Dus ik rij dus verder maar bedacht me…..Winfried dacht hetzelfde. Ik moet toch echt dat paadje hebben want de CP staat op het einde van dat paadje aan het water. Eenmaal bij het water…..geen CP. Wij met 4 man zoeken. Even later hoorde ik ook Bas en Raymond. `Shit…..die zijn dus er ook al.`, dacht ik toen.

We zochten heel het kleine riviertje af. Na de bocht, waar het pad allang niet meer langs liep, zag ik in de verte een telelens van onze fotograaf. Nou,….die man zit niet voor niets daar. Ik pakte dus snel mijn fiets en reed door de sloot naar hem toe waar ook de CP was. De sloot was aardig diep waardoor ik even moest pompen om de trappers rond te laten gaan.

Naar CP 9 was het even zoeken omdat je moest wisselen van een Nederlandse kaart naar een Belgische…blijft toch altijd lastig, Onderweg daarnaar toe werd ik ingehaald door mijn andere teamgenoten; Bas en Ray. Samen kwamen we aan bij CP 9. Het moest bij een boomstronk zijn…….welke van de 10???? Dat was dus zoeken.  Nadat we hem vonden snel naar CP 10. We ginen met een rotvaart de bergen af via zeer hobbelige paden. Later zou blijken dat veel deelnemers een niet vrijwillige pauze moesten nemen om de banden te plakken. Onderweg naar 10 zag in Winfried terug fietsen naar CP 9 . `Heeft hij verkeerd gefiet??  Is hij te ver doorgereden???.` Ik  ging nog sneller fietsen om nog meer tijd te winnen. Ik wist dat Winfried fysiek sterker is dan ik, vandaar. Maar het blijkt maar weer dat een fout veel tijd kan kosten. Nadat we CP 10 hadden gedaan reed ik naar CP 11 waar ik onderweg werd aangemoedigd door wegspringende wandelaars.  Bij het wisselpunt….weer schoenen wisselen voor het lopen…..met hoofdlamp !!!!????

Lopen:

Nadat ik een paar CP´s had gedaan aan de hand van Google earth moest ik na het bioogschieten het fort. Dit Fort was een overblijfsel uit de eerste wereldoorlog. Ik moest eerst zo´n 6 straplengtes naar benden. Beneden aangekomen moest ik de reflectoren zoeken en zo de route volgen. Dat was makkelijk maar op een gegeven moment kreeg je een plattegrond van het complex. Dat was hele andere koek. Op het papier waren allemaal gangenstelsels maar sommige hadden geen verbinding met elkaar maar je moest er wel heen. Pas na lang zoeken en denken bleek dat je 3D moest denken. Vanaf dat moment ben ik ook omhoog gaan kijken. Zo ben ik samen met Bas en Ray door ventilatiebuizen gekropen en andere kleine nauwe spleten. Ik was blij dat ik even met mijn andere teammaten op kon trekken. Ik zou het alleen het veel moeilijker hebben…zeker ook omdat ik kleine donkere ruimtes nou niet bepaald leuk vind……

Het was in ieder geval wel een super ervaring.

Mountainbiken; 15 km.

Ik lag voorop!! Snel fietsen,fietsen en fietsen. In de verte zag ik een gele vlek. Dat is Hoite. Die kwam me met een rotvaart in halen……Shit dacht ik . Ik maakte vervolgens nog een fout door VP 2 te bezoeken die niet meer bestond. Dat was tijdens de briefing vermeldt maar tijdens het racen vallen een paar hersendelen uit bij mij…….blijkbaar.

Hierdoor ruim 20 minuten verloren.(Later blijkt dat er tussen mij en Hoite in de eindtijd 20 minuten zat ). Toen ik bij het wisselpunt kwam bleek ik nog steeds 2^de te zijn…….gelukkig maar.

Kajakken; 7 km

Bij het kajakken moest je azimutsen uitzetten. Nu bleek dat ik geen kompas bij me had. ( maar toen ik thuis mijn spullen uitpakte bleek hij gewoon in mijn rugzak te zitten ).

Nadat ik naar CP 22 was gevaren kwam ik Hoite weer tegen die nog steeds aan het intekenen was. `Mooi`dacht ik. Maar nu moest ik de kompas koersen uitzetten met mijn intekenkaartje ( hoe heet zo´n ding eigenlijk? ) Dat ging redelijk. Ik hoopte maar dat de paaltjes goed zichtbaar waren. En dat was ook zo. Ik kwam uit eindelijk 3 minuten later aan bij het wisselpunt dan Hoite.

Lopen; 4 km oriëntatie

Ik was eerder weg dan Hoite. Ik merkte sowieso dat ik steeds sneller was met intekenen dat hem. Maar al bij het eerste punt , punt 29 moest ik zoeken naar een struikje. `Ja-----hallo…de welke van de 100??. `Hierdoor bleven Hoite en ik steeds bij elkaar. We konden steeds niet van elkaar lopen om de CP´s bij het oriëntatieloop lastig te vinden waren.  Het was steeds een dubbeltje wisselen…… Gelijk kwamen we dan ook aan bij het wisselpunt.

Fietsen; 6 km

Het was maar een punt. En dat Punt lag vlak bij het VP dat er niet meer was. Ik hoefde dus niet meer op de kaart te kijken. Hoite vroeg echter waar het punt op de kaart stond omdat hij bijna zijn kaart niet meer kon intekenen omdat hij nat was geworden door het kajakken. Ik kon toen gemeen doen door het niet te zeggen en gewoon weg te fietsen maar deze sport maakt zich juist zo uniek…..juist omdat we onze concurrenten willen helpen. Zo ook Raymond, zie zijn verslag, die zijn reserveband aanbied aan het team wat voorop lag……

Laten we dit zo houden.

Hoite fietste harder dan ik. Ik probeerde een snellere manier te vinden door over het asfalt te blijven rijden. Ik hoopte dat Hoite via de bospaden zou gaan. Was wel korter maar ik hoopte dat het toch minder snel zou gaan.

Toen ik bij de camping kwam dacht ik dat ik klaar was maar we moesten nog een etappe…

Lopen;: 5,5 km

Weer was qua tijd sneller klaar met intekenen dan Hoite. Maar kon niet voorkomen dat hij eerder weg ging. Maar bij het eerste punt moesten we weer zoeken. Hoite vond daarna zijn turboknop en ik zag hem niet meer. Ikzelf kreeg moeite om het tempo vast te houden. Ook mijn concentratie verzwakte. Ik las de aanwijzingen van de verkeerde CP en dat heeft me veel tijd gekost. Na het laatste punt zag ik Winfried omhoog lopen. ….Gelukkig…..die ligt bijna nog een etappe achter me. Er is vast iets fout  gegaan want Winfried zou mij gewoon moeten kunnen pakken in normale omstandigheden……Maar ja; de aantal fouten die je maakt bepaald hoe je eindigt. Blijkbaar heb ik er toch iets minder gemaakt dan Winfried…..Hij werd 3^de en ik 2^de. Hoite 1^ste. Ray en Bas hebben het ook super gedaan; Ook zij hebben veel tegenslagen gehad maar hebben ondanks dat toch gewonnen. DART Merrell heeft weer, dit weekend, goede zaken gedaan

You can contact the D.A.R.T. at bas@adventureracing.nl