Raid Vert

2,3 maart, door Jeroen Vermeulen

Rond de klok van half negen kwamen we in Steinbach aan. Gelukkig zijn we trouw gebleven aan de route beschrijving van de organisatie want mijn Tom Tom navigatie systeem had ons naar een andere Steinbach geloosd. Had wel een actie van mij kúnnen zijn.

Steinbach is een typisch Belgisch dorpje. Een kerk, café en veel boerderijen. In een daarvan was de startlocatie. In de voormalige stal stonden vele stapelbedden in rijen opgesteld. Na een vluchtige blik door de ruimte dacht ik: `Hier kan geen enkele deodorantmerk tegen op na morgen`. In de ruimte was geen  raam. Om de kans op spontane verstikking in verband met te weinig zuurstof en/of de kans op snurkers te verkleinen nam ik een stapelbed in de kleinste stal.

Boven was een grote gezamenlijke ruimte waar ook de organisatie aanwezig was. Na de gebruikelijke handen schud ritueel, gingen Christinne en ik onze spullen pakken uit de auto. De briefing was over een half uur.

Tijdens de briefing vertelde Raoul dat de eerste loopetappe geen zoektocht zal worden omdat alle CP´s bemand zijn en verlicht via een hoofdlampje.

Om 22.00 uur was de start.

 We gingen als 7^de koppel weg en renden snel naar het eerste punt waar onze voorgangers ondertussen van terug liepen. Grappig om al die dansende hoofdlampjes in een rij te zien bewegen om vervolgens steeds; Hoi, Kom Op, Zie je, Later, He,  enz. te roepen als ze ons passeerden.

Via punt 2 liepen we naar punt 6. We waren op dat moment misschien 10 minuten bezig en hier verloor ik al het vertrouwen deze loopetappe droog te volbrengen. Paden waren kleine Ourthe´s geworden. Na CP 6 gingen we naar Cp7. Het zou een makkelijk punt moeten zijn. Over het beekje eerste pad naar rechts, net zolang volgen totdat dat pad hetzelfde beekje kruist. Maar het pad werd steeds onduidelijker en de bomen die op de grond lagen steeds meer. Overal waar je keek zag je kleine vuurtorentjes als een bezetene om zich heen draaien. `Hem je hem al……..Neee…….`hoorde je vaak.  Nog steeds blijkt dat we een kuddedier zijn want we volgde op een gegeven moment gewoon de groep. Maar dat klopte echt niet. Christinne en ik weer terug en via de andere kant van het beekje proberen. Maar het leek wel of de plaatselijke houthakker hier in zijn vrije tijd voor de lol alle bomen op een hoop had gegooid. We klommen en klauterden over en onder de bomen door om vervolgens soms tussen twee bomen naar beneden uit te glijden en vervolgens tot je knieën in het water te belanden. We waren zeker een half uur bezig toen ik op het idee kwam om een tijdje rond te gaan kijken op een boom. Welk lampje blijft staan. Grote kans dat dat het punt is en ja hoor, ik zag het. Het was misschien een kleine 100 meter maar ik heb er samen met Chris een kwartier over gedaan om daar te komen. Het mag wat kosten, ……tijdens deze poging ben ik, tijdens een glijpartij van een boomstam in het water, mijn petzl hoofdlampje kwijt geraakt en een gat in mijn jas. Maar goed…we hebben hem. CP 7 stond niet goed.

De overige punten waren goed te doen. Mooie doorsteekjes gemaakt over de weilanden en bossen. We kwamen na anderhalf uur als 9^de aan bij de finish. Na gedoucht te hebben en lekker wat nagepraat te hebben probeerden we nog 6 uur slaap te pakken.

Door de adrenaline in mijn lijf viel ik niet meteen in slaap. Mijn buurman echter wel…….Het begon met een klein snurkje en dat werd luider en luider. Ik probeerde van alles om in slaap te komen. `Ga NU slapen…..Nu…..Nu dan…..` Jas over mijn hoofd……liedjes bedenken op het ritme van het gesnurk……niets hielp.  AAhhh dacht ik. Ik pak mijn MP3 en ga naar de radio luisteren. Maar de radiostralingen gingen niet door de stalbunker heen. Nou,…..dan maar de gedownloaden  muziek beluisteren maar dat bleek de muziek te zijn van mijn dochterje. Ik heb dus de hele nacht naar verhalen van Annie.M.G. Smits geluisterd….naar Sesamstraatmuziekjes en andere inspirerende muziek. Het hielp……voor 2 uur want toen waren de batterijen leeg..…….

Zaterdag 3 Maart

Nadat ik bij Raoul het voorstel deed dat degene die gesnurkt had strafpunten zou moeten krijgen ging ik samen met Chris ontbijten. Tijdens het ontbijt bleek dat in de grote slaapzaal geen enkele snurker was. Al die mensen zagen inderdaad er ook beter uit. !!

Na de briefing begon de wedstrijd om 08.30 uur. We zouden het niet droog en warm houden vandaag. Buiten regende het en er stond een pittig windje ( ik schat zo´n windkracht 6,7 )

Fietsend gingen we naar CP 1 waar we Azimutsen kregen. In de regen gingen we ze belopen om vervolgend bij Cp 3weer met z´n allen te zoeken naar het knippertje. Na lang zoeken gingen we snel weer weg……nou ja ….snel. Christinne was niet fit. Ze had zichtbaar moeite om zichzelf vooruit te bewegen en te motiveren. Zelden …..wat zeg ik…..ik heb haar nog nooit zo gezien. Chris is een diesel dus ik wist dat ze pas na 6,7 uur begint warm te draaien maar nu zat er echt totaal iets anders in dan diesel. Het leek meer op pannenkoekenstroop.!!  Toen we terug kwamen zag ik dat ik met mijn domme kop mijn fiets in de prikkeldraad had gezet….. Hebben we dat ook weer gehad, dacht ik maar.

Ik besloot maar zoveel mogelijk asfalt te pakken om Chris te sparen maar ik kon niet alle modderwegen ontwijken. De regen en de harde wind hielpen ook niet echt.Mijn voeten waren eens voor de verandering ijskoud en ik vroeg me al af of er mensen waren gestopt. Een weeralarm zou voor ons niet gelden, ben ik bang. Aangekomen bij CP 4 moesten we weer Azimutsen lopen. Daar waren we maar al te blij mee want dan konden we ons tenminste wat opwarmen,. Ook in het bos was er veel minder wind.De Cp´s gingen goed…..het looptempo redelijk. Bij het laatste punt zag ik op de knipkaart dat we een punt nog niet hadden gedaan. Toen ik op de kaart keek bleek dat ik bij een punt geen rondje had getekend….en dus viel hij minder op. Gelukkig was de schade beperkt. Warm aangekomen bij de fietsen gingen we richting CP 5. Op de weg daarnaar toe was net een grote volwassen boom dwars over de weg gevallen. Er stonden al tientallen auto´s stil. Toch wel mooi om tijdens dit weertype te racen. Het andere team van DART gaan naar het WK in Schotland. Dit is een mooie training voor ze. Zij doen echter buiten de race om mee omdat ze met z´n vieren racen i.p.v. met z´n tweeën.

Van CP5 naar CP6 was het echt wk modderbijten. Mijn ketting verdween regelmatig onder de modder. Je probeert zoveel mogelijk modder te ontwijken en het beste is soms om door de plas zelf te gaan omdat daar de grond vaak het hardst is. Ik wilde door een kleine plas fietsen maar het bleek een halve meter diepe geul zijn…..stil….

 Bij Punt 7 moesten we wat aan de touwen hangen wat een leuke bijkomstigheid was. Echter was het voor je vingers minder leuk. Die waren net warm.

Maar Christinne was zo lief om mijn handschoenen in de auto van de fotograaf te leggen waar het echt bloedheet in was. Dat ze niet gesmolten zijn is nog een wonder. We kregen te horen dat CP8 vervallen was en dat we terug moesten naar het startpunt. Daar bleek Punt 8 te zijn. Je had hier de mogelijkheid om je zelf even op te warmen. Op dat moment lagen we 9^de. Nog niet slecht aangezien Chris zichzelf kwijt was. Ondanks dat het tempo beroerd was heb ik veel bewondering voor haar dat ze gewoon door blijft gaan en de moed erin houd. Petje af.

Bij CP 9 mochten we weer lopen nadat we eerst 2 pijlen moesten schieten. Ik schoot er een mis waardoor we een extra azimuts moesten doen. Wat bleek; hij lag 70 meter verderop. Ik was langer bezig met het uitvogelen hoe ik het punt moest uitzoeken dan het vinden. Sterker nog; je zag hem gelijk.

Punt 10 lag naar mijn idee verkeerd maar toen ik dat vertelde na de wedstrijd aan de winnaars werd ik zowat van alle kanten uitgelachen…..Uuchmm…<

Omdat ik echt in de veronderstelling was dat punt 10 verkeerd stond waren we zeker 3 kwartier bezig om punt 12 te vinden. (vrije volgorde). We hebben nog de schade een beetje kunnen beperken door een doorsteek te maken naar Punt 11. We kwamen precies op dat punt uit wat altijd een super gave kick geeft. We hebben veel doorsteken gemaakt om de schade te herstellen. Toen we echter andere mix teams zagen kregen we het warm en we dachten echt dat we ergens achteraan aan het hobbelen waren.

De laatste fietsetappe hebben we dan ook alles uit de kast gehaald om de mix teams voor te blijven wat ons ook gelukt is. We werden 5^de overall en eerste bij de mix. Op 2 uur achterstand van het eerste team wat binnen kwam …..Dat was het andere Dart Merrell team. Zij hebben een goede training gehad qua weer en ze zouden de volgende dag daar blijven om nog een dag te trainen.

De officiële winnaars; Harm Bartholomeus en Elwin van der Gragt. Dit is al hun 2^de overwinning op een rij. Ze zijn in topvorm. Maar Chris en ik waren zeer blij met het onverwachtse resultaat. Zo zie je maar; Never give up.  Met de complimenten naar Christinne.

You can contact the D.A.R.T. at bas@adventureracing.nl