North Face Adventure Race 11-10-2003
 

Ik vertrok om 08.00 uur vanuit ’s-Hertogenbosch richting Baarn. Ik vind het prettig als ik mezelf niet hoeft te haasten. Ik reed met een rustig vaartje over de snelweg met een heerlijk muziekje van “Live”op de achtergrond. Totdat ik erachter kwam dat ik bij Utrecht een afslag te vroeg had genomen. Ik reed nu op de A 28 i.p.v. A1. Sterker nog, ik was Amersfoort al voorbij en ging al richting Zwolle!! Lekker begin van de dag……. Snel de eerste de beste afslag genomen en terug richting Amersfoort. Gelukkig was ik toch nog op tijd om mezelf redelijk rustig voor te bereiden. Het is ook altijd leuk om de bekende mensen weer te zien. Er waren echter ook veel mensen die ik niet kende en dat betekende dus dat de opkomst aan het groeien is.

Na de uitleg van Geert moesten we om 10.40 uur klaar staan. Om 10.45 uur kwamen om de hoek twee bussen gereden waar we in moesten stappen. De bussen reden richting Huizen. Na een tijdje moesten we bij het strandje bij Huizen uitstappen. Alles was tot de laatste seconde geheim gehouden, hoewel sommigen in de bus al wisten waar we naar toe gingen. Dit was overigens niet de eerste keer dat ik hier was dit jaar. Ik ben hier al twee keer eerder geweest; een keer met de Trans Holland Triathlon ( zwaarste van Nederland) en de Red Bull Dutch Extreme van dit jaar. Volgens mij kan je bij de gemeente van Huizen sneller een vergunning los peuteren dan in de rest van Nederland!

We moesten op het strand allemaal achter een vlaggetje staan. Op het vlaggetje stond een nummer wat correspondeerde met het nummer wat op je shirtje stond. De boten lagen al voor ons bij het water. Op het startsein van Geert vlogen we met z’n allen naar onze kajaks. In de kajak zou een envelop zitten met de informatie. Toen ik mijn envelop opende las ik dat de kaarten begraven waren op de plek waar mijn vlaggetje stond! Ik keek op en zag inderdaad iedereen als een dolle weer terug rennen. Snel terug en graven als een enthousiaste Labrador. Ik vond dit wel een hele leuke opening van de wedstrijd. Eenmaal terug bij mijn kajak snel de coördinaten uitzetten. Ik vertrok als derde van de solo’s. Ik had behoorlijk veel moeite met mijn kajak. Hij week behoorlijk naar rechts uit en als ik even stopte om op mijn kaart te kijken maakte ik gelijk een draai van 180 graden. Ik denk als ik mijn badkuip had meegenomen dat ik sneller ging. Maar ach……iedereen had dezelfde soort kajak dus iedereen had de zelfde problemen en dat zag je ook!!!. Maar ineens word ik ingehaald door een Spanjaard ( ben ff zijn naam kwijt ) en door een dame! Ik ging er vanuit dat we geen eigen materiaal mee mochten nemen, blijkbaar wel dus. Ik moet eerlijk bekennen dat ik geen één keer op mijn kaart heb gekeken, simpel weg omdat ik anders helemaal dwars kwam te liggen. Het deelnemers veld lag immers nog dicht bij elkaar en het was dan ook niet moeilijk om de eerste 3 CP’s te vinden. Via de Eemmeer gingen we de Eem op. Na  1 ½ uur was ik het behoorlijk zat. Ik heb die stomme kajak geen honderd meter recht kunnen houden omdat hij de hele tijd naar rechts uitweek. Zelfs het verpakken van de peddel en het bewust inhouden van de linkerkant gaf geen resultaat. John Swaans, de Spanjaard, de dame en nog iemand, samen met mij lagen voorin van de solo’s. Naast de solo’s waren er ook koppels. Grofweg gezegd deden de betere adventure racers mee als koppels. De koppels moesten varen in Canadese Kano’s. In de verte zag je de koplopers en ik zat ongeveer in het midden.

Bij CP 2 had ik John ingehaald en ging achter de volgende aan. Opeens zag ik de Spanjaard en de dame met hun supersnelle kajaks terug komen, blijkbaar waren ze CP 2 vergeten. Tja…..je hebt niet veel aan een snelle kajak als je een CP mist.

Nadat ik de bocht om was gedraaid en de Eem opging zag ik tot mijn stomme verbazing John Swaans weer voor me. Godv…… hij is over het land gelopen en op die manier heeft hij een aardig stukje weten af te snijden. Ik heb geprobeerd om nog dichterbij te komen maar mijn armen waren na 1 ½ uur al behoorlijk vermoeid. Ik had tijdens het kajakken bij de Dutch Extreme, en dat was een Kajet,  lang niet zo veel moeite en de afstand was toen zo’n 40 km, dit was hooguit 15 km. Dit geeft al aan wat materiaal kan doen. En toen ik dat bedacht kwamen de Spanjaard en die dame me weer voorbij varen. Eindelijk na 2 uur kwam ik aan bij het wisselpunt.

Bij het wisselpunt moesten we gaan skeeleren, maar voordat je je skeelers had was je al een paar minuten kwijt. Je moest namelijk je skeelers in een blauwe vuilniszak doen. Oke,…..er stond een getal op ( 100 ) maar probeer dat maar eens te zoeken tussen  40 andere blauwe zakken. Nadat ik opnieuw de punten had ingezet ging ik als derde solo’er weg. Ik reed richting Bunschoten naar CP 4 die makkelijk te vinden was. Bij CP 5 zat ik een paar meter achter de Spanjaard. Wat ik raar vond was dat de CP niet op de plek stond waar hij, volgens mij, moest staan. Ik besteedde daar echter weinig tijd aan, op dat moment, omdat ik vooral gefocust was om de Spanjaard in te halen. Ik nam bewust een andere weg dan hij, in de hoop dat ik iets sneller zou zijn maar we kwamen tegelijkertijd aan bij CP 6. Bij CP 7 ging het fout. Volgens mijn kaart moest ik bij een afslag rechtsaf en dat deed ik dan ook maar de Spanjaard en de koppel achter mij gingen rechtdoor. Ik zei tegen mezelf:”Je rijd je eigen wedstrijd, vertrouw je zelf, laat je niet beïnvloeden…..”. Maar toen ik bij het punt was zaten alleen een aantal schapen mij lief aan te kijken. Ik dacht nog dat het echt een grapje van Geert zou zijn om een paaltje in een strontveldje te plaatsen met een volgende coördinaat erop. Maar ook dat bleek niet het geval te zijn. Ik heb daar zeker 30 minuten verspild met kijken, nog een keer controleren, nog een keer kijken enz. Toen besloot ik maar, vol frustratie, terug te gaan naar het vorige kruispunt. Daar zag ik meerdere teams de richting op gaan als de Spanjaard. En ja hoor….. daar was het wisselpunt. Wat bleek nou…. De coördinaten stonden omgedraaid!! Normaal gesprokken wordt eerst het getal genoemd wat op de horizontale as staat en dan het getal op de verticale as. Je weet wel; huisje in, trappetje op. Dat ben ik ook gewend maar nu waren ze dus opgedraaid. Het trappetje zat nu aan de buitenkant van het huis. Ik was echt pissig en ik baalde gruwelijk.Achteraf bleken meer teams hier problemen mee te hebben, maar de een kwam er eerder achter dan de ander. Ik wist dat de kans op plaats 1,2of 3 wel verkeken was. Ik zag, net toen ik aankwam nog een solo’er vertrekken. Ik gokte dat ik nu op plaats 6 of 7 zou liggen. In zo’n wedstrijd als deze is het bijna niet te doen om 30 minuten tijd weer goed te maken, daar is deze wedstrijd te snel voor. Pepijn ( DART-lid), die met zijn maatje voor mij liep zullen wel gedacht hebben:  “He’s pist of”

Ik wilde bijna opgeven en de wedstrijd alla recreatief te vervolgen maar toen begon een ander stemmetje tegen mij te praten……”LOOOSSER”  Oke, …dat maakte indruk! Ik bedacht toen het volgende; de meeste mensen hebben moeite met lopen en oriënteren. Wil ik nog de schade een klein beetje beperken dan moet ik flink doorlopen en bijzonder goed oriënteren. Ik begon dus mijn tempo op te voeren en dat lukte me aardig goed. Ik denk omdat ik mezelf behoorlijk aan het opnaaien was. Ik haalde na 10 minuten de eerste solo’er alweer in. CP 9 had ik snel gevonden en ik rende snel naar CP 10. Ik stond op de goede plek maar ik vond dat stomme kniptangetje niet. Hierdoor kwam die solo’er weer terug en ook Pepijn zag ik weer aankomen. Shit, dacht ik. Met nog meer irritatie en frustratie verhoogde ik nog meer mijn tempo en mijn hartje klopte als een bezetene. Ik liep in een rechte lijn naar CP 11 en 12 en toen ik bij het wisselpunt aankwam zag ik de Spanjaard weer. Voor de Spanjaard vertrok een andere solo’er die op de 5^de plaats lag, althans dat zei een supporter van hem. Oke,  dacht ik: “Misschien kan ik nog 4^de worden” Snel de punten in tekenen en weg wezen. Na het skeeleren heb ik niets meer gegeten, simpelweg omdat ik mezelf daarvoor niet de tijd gaf. Bij CP 13 zat ik vlak achter de nr. 5. Ik moest dus iets anders bedenken dan hij en ik besloot om wat om te rijden maar wel een betere weg. Ik heb nog nooit zo hard gefietst, en gelopen, als nu. Ik gaf mezelf niet eens de tijd om wat te drinken, ik wilde geen seconde meer verliezen. Ook het knippen ging in een rap tempo. Na een tijdje zag ik een koppel fietsen, ik had weer een “target” Achteraf bleek dit ook een solo’er(Jasper) te zijn die samen met ’n vriendin de wedstrijd deed. Bij CP 18 haalde ik hun in. Na CP 18 zag ik de andere solo’er zoeken naar CP 18. Ik wees hem de goede richting op waar hij heen moest. Ik blijf dit wel belangrijk vinden, ondanks alles moet je sportief blijven. Toen ik bij CP 19 was hing er geen kniptangetje. Weg gehaald, dacht ik. Dus ik reed naar het eindpunt. Wat bleek nou: het kniptangetje hing aan de andere kant van de weg. Was weer een geintje van Geert. Op dat moment kon ik dat absoluut niet waarderen!! Achteraf was het natuurlijk weer een creatief iets. Verslagen reed ik weer terug naar CP 19 en ik zag die koppel(Jasper) aankomen en die solo’er me tegemoet rijden. Ik ging er vanuit dat die solo’er wél het kniptangetje had gevonden dus ik zou 5^de zijn. Ik reed met een drafje van zo’n 15 km/uur terug en voelde me behoorlijk verslagen. Ik keek achterom en zag tot mijn grote verbazing twee solo’ers achter mij fietsen. OOhhh, dacht ik. Het maakt me ff niets uit wat voor plaats ik heb maar ik houd de eer aan mezelf en ik zal er alles aan doen om te voorkomen dat een van hun mij in zal halen. Dus weer vol op de pendalen. Nadat ik CP 19 had geknipt, snel weer terug. De laatste 20 meter reed ik ook nog mijn band lek maar kon nog wel makkelijk over de finishlijn komen. Geert gaf me een hand en feliciteerde me, ondertussen hoorde je de lucht uit mijn banden lopen. Hij vertelde me dat ik 2^de was.!! Ik geloofde hem niet en hij controleerde het nog een keer en het klopte echt. Ik had dit echt niet verwacht! Het was een grote opluchting voor mij dat het me toch gelukt is. John Swaans bleek 1^ste te zijn, wat ik hem ook wel gun. Maar volgend jaar probeer ik hem wel te verslaan. Dat is het mooie van deze sport, er heerst een gezonde concurrentie in deze sport. Daar kunnen een aantal voetbalclubs nog wat van leren.

De volgende dag had ik wel veel spierpijn maar ik kreeg niet de gelegenheid om uit te rusten want mijn vriendin en mijn dochter wilde die dag gaan wandelen ( 14 km ). En die dag daarop wilden ze ook nog fietsen ( 30 km ) Tja, zo blijf je wel bezig hé!

Groetjes Jeroen Vermeulen

You can contact the D.A.R.T. at bas@adventureracing.nl