NK adventure racing

Adventure Race: ultra-sport in optima forma

Fysieke grenzen van de mens opzoeken

Door John Kraijenbrink (Brabants Dagblad)

Wat zijn de fysieke grenzen van de mens? Dat is de vraag die bij Adventure Sport centraal staat. Een marathon (42,195 kilometer hardlopen) is voor een Adventure Sporter te saai. Een ultraloop (hardloopwedstrijden over 50 of 100 km en verder), wordt iets interessanter. De triatlon ( 3,8 km zwemmen, 180 kilometer fietsen en een marathon hardlopen) begint er op te lijken. Maar ook dat gaat nog niet ver genoeg. Immers hier worden maar drie sportdisciplines beoefend en het parcours gaat over mooi asfalt en ligt van tevoren vast.

En dat is bij Adventure Sport niet het geval. De race duurt meestal meerdere dagen. De disciplines variëren per wedstrijd. Bijna bij elke wedstrijd moeten de atleten fietsen, hardlopen en kanoën. Daar voegt de organisatie soms nog aan toe: skeeleren, abseilen, rotsklimmen, paardrijden, kayakken en noem maar op. Het parcours is voor de deelnemers tot vlak voor de start onbekend en staat niet vast. In plaats daarvan krijgen ze een kompas, een landkaart en de coördinaten van de controleposten. Hoe zij bij de controleposten komen, moeten zij zelf uitzoeken. Om de wedstrijd nog iets zwaarder te maken, gaat het traject vaak dwars door de (ruige) natuur.

Blijven denken

“Dat maakt een Adventure Race tot de uitdaging die het is”, zegt Geert van Dijk (34), organisator van het Nederlands Kampioenschap (NK) dat gisteravond (vrijdag) van start is gegaan en duurt tot maandag. “De sporter moet niet alleen een echte allrounder zijn, maar ook in staat zijn om na te blijven denken over de beste strategie als de vermoeidheid toeslaat. Als je bijvoorbeeld ’s nachts moet lopen, ga je dan dwars door het bos, of neem je de iets langere weg er omheen?”

Dat die vermoeidheid toeslaat, staat zo goed als vast. Tijdens het NK moeten de deelnemers 340 kilometer afleggen, via 60 en 20 km hardlopen, 50 en 100 km mountainbiken, 25 en 60 km kanoën en 25 kilometer paardrijden, af te leggen binnen 72 uur. Slechts bij de controleposten krijgen zij daarbij hulp van hun begleiders, die zorgen voor het eten, een massage en die het materiaal voor de volgende etappe in orde maken. Voor de rest zijn de atleten op zichzelf en hun partner –het is een wedstrijd voor koppels- aangewezen.

Oppeppen

“Vooral als je er doorheen zit, kan je teamgenoot je oppeppen”, geeft Mark Besselink (28), woonachtig in Loon op Zand, het belang aan. “Zolang je maar ruimdenkend bent en dingen van elkaar blijft accepteren, gaat het goed. Want als je moe wordt, word je toch kribbig.”

In die vermoeidheid ligt ook het zwaartepunt van de sport. Het team moet een goed evenwicht zien te vinden tussen rust en inspanning. Toppers zijn 23 uur onderweg op één uur slaap. Besselink: “Je moet op elkaar blijven letten, elkaar blijven controleren bij bijvoorbeeld het kaartlezen, want op een gegeven moment verslap je toch door een tekort aan slaap.”

De mentale uitdaging –‘alles doet op een gegeven moment zeer, maar je moet door’- van de Adventure Race is daardoor vaak nog groter dan de lichamelijke. Die klap komt meestal pas achteraf. Besselink: “Om echt goed te herstellen, heb je een maand of drie nodig.

Feiten Adventure Race

-Een Adventure Race is een non-stop, meerdaags, multi-sport evenement

-Doel is als eerste team alle teamleden over de finish te krijgen.

-Er zijn zowel wedstrijden voor grote teams als voor koppels

-De organisatie bepaalt zelf de sportdisciplines en de afstanden. De atleten moeten in ieder geval in bijna elke wedstrijd kanoën, hardlopen en mountainbiken.

-De atleten moeten van controlepost naar controlepost. M.b.v. kaart en kompas moeten zij hun weg zelf zoeken. Zij krijgen alleen te horen waar ze absoluut niet naar toe mogen (beschermde natuur etc.)

-Nederland kent sinds kort de NARB (Nederlandse Adventure Racers Bond), die zo’n 50 leden telt.

-De meest bekende Adventure Races zijn de Eco-Challenge en Raid Gauloises

Bas d’Herripon (39)

Goirle

“Een Adventure Race is een avontuur. Je bent in de natuur, rent midden in de nacht door het bos. Een gewone sport is te saai voor mij. Ik zat in de triatlonwereld, maar wilde iets diversers. Hiervoor moet je sterk, lenig en slim zijn. Je gebruikt elke spier in je lichaam. Daardoor is de kans op blessures ook klein. In plaats van steeds dezelfde beweging te herhalen, gebruik je verschillende spieren.

Persoonlijk vind ik lopen het zwaarste. Fietsen en kanoën kan je blijven doen, al ben je moe. Dan verlaag je gewoon je tempo. Maar lopen doet nog steeds pijn, al loop je langzaam.

Per week train ik zo’n tien uur en zo veel verschillende sporten als mogelijk. Een keer per maand doe ik dan aan een wedstrijd. Ook internationaal. Zo zijn we vorig jaar nog naar het Wereldkampioenschap in Zwitserland geweest. Dat is het ultieme. In Nederland hebben we wel voldoende natuur, maar je bent toch altijd wel ergens in de buurt bij iets dat je kent.

Die buitenlandse trips brengen wel de nodige kosten met zich mee. Wij (Dutch Adventure Racing Team; red.) hebben wel materiaalsponsors, maar je reizen moet je toch zelf dokken. Toch zou ik het geen levensdoel willen noemen. Dat klinkt te zwaar. Maar het is absoluut een verslaving.”

Christine van Donselaar (30)

Eindhoven

“De Adventure wereld is een echte mannenwereld. Mannen zien vrouwen vaak als verplicht item van het team. Maar als duursporter zijn wij beter gebouwd. Zelf heb ik de eerste dag altijd moeite om het tempo te volgen. Vanaf dag twee ben ik warm gedraaid. Dan merk je dat veel mannen problemen krijgen en allerlei pijntjes hebben. Ik heb dan nog kracht over, kan op reserve het tempo volgen en echt iets voor het team betekenen.

Zelf ben ik via survivalruns in de Adventure Sport gerold. Eerst deed ik aan atletiek, maar na een keer mountainbiken, kayakken en klimmen met de studentenvereniging All Terrain in Eindhoven, waar ik studeerde, was ik om. Met All Terrain gingen we elke maand weg, maar toch had ik het gevoel dat ik die sporten wel deed, maar dat ik er niets mee deed. Mijn trainer wees me toen op een Nederlands team dat meedeed aan de Raid Galoises (een race in Frankrijk; red) en nog een vrouw zocht. Die wedstrijd was een fantastische ervaring. Alleen klikte het qua sportprestaties niet zo met die teamleden, dus heb ik mijn eigen team opgericht.

Ik ben een duursporter pur sang. Wil zo veel mogelijk en zo lang mogelijk sporten. En heerlijk in de natuur zijn. Bovendien ben ik dol op reizen. Ik zie dit als een intensieve manier van een land verkennen. Je houdt hier toch meer herinneringen aan over, dan aan een gewone vakantie.”

Besselink derde bij 'adventure'

Maandag 8 april 2002 - NAARDEN - Ingrid van Dooren en Hoite Cannegieter zijn de eerste Nederlands kampioenen adventure racing geworden. Het 'mixed duo' peddelde in hun kano omstreeks 22.10 uur zondagavond over de finishlijn in het Gooimeer bij Naarden.

De beide atleten waren ruim twee dagen eerder vanaf hetzelfde punt vertrokken voor een survivaltocht van ongeveer 330 kilometer, waarbij ze afwisselend moesten hardlopen, mountainbiken, kanovaren en paardrijden. Van de dertien teams die vrijdagavond aan de start stonden van het bizarre sportevenement, vielen er vijf met blessures uit. Twee gediskwalificeerde teams vervolgden de uitputtingsslag door het Groene Hart en Utrechtse Heuvelrug buiten mededinging. Slechts zes teams volbrachten op grote afstand van het winnende duo de wedstrijd. Mark Besselink uit Loon op Zand eindigde als derde, Bas d'Herripon uit Goirle als vierde. Het laatste team kwam maandagochtend om half acht over de meet.

Valse start

De eerste NK Adventure Race beleefde wel een valse start. De krachtige wind verpestte vrijdagavond het aanvangsonderdeel, zestig kilometer kanovaren op het Gooimeer. In de smalle bootjes viel niet op te peddelen tegen de hoge golven. Alle teams werden bij Huizen uit het water gehaald. Vervolgens kwam er een herstart met 75 kilometer hardlopen.

(Brabants Dagblad)

Gemengd team wint eerste NK adventure racing

Gepubliceerd op maandag 8 april 2002

NAARDEN (ANP) - Ingrid van Dooren en Hoite Cannegieter zijn zondag de eerste Nederlands kampioenen adventure racing geworden. Het 'mixed duo' peddelde in hun kano omstreeks 22.10 uur over de finishlijn in het Gooimeer bij Naarden.

De beide atleten waren ruim twee dagen eerder vanaf hetzelfde punt vertrokken voor een survivaltocht van ongeveer 330 kilometer, waarbij ze afwisselend moesten hardlopen, mountainbiken, kanovaren en paardrijden.

Van de dertien teams die vrijdagavond aan de start stonden van het bizarre sportevenement, vielen er vijf met blessures uit. Twee gediskwalificeerde teams vervolgden de uitputtingsslag door het Groene Hart en Utrechtse Heuvelrug buiten mededinging. Slechts zes teams volbrachten op grote afstand van het winnende duo de wedstrijd.

De Eindhovense studenten Wolt Weterings en Sven Platteschorre finishten 3,5 uur later dan Van Dooren en Cannegieter als tweede. Uren daarna druppelden de overige vier teams binnen. Het laatste team kwam maandagochtend om half acht over de meet.

De eerste NK Adventure Race beleefde wel een valse start. De krachtige wind verpestte vrijdagavond het aanvangsonderdeel, zestig kilometer kanovaren op het Gooimeer. In de smalle bootjes viel niet op te peddelen tegen de hoge golven. Alle teams werden bij Huizen uit het water gehaald. Vervolgens kwam er een herstart met 75 kilometer hardlopen.

Copyright 2002 ANP

Gemengd team wint met overmacht NK adventure racing

Uitgegeven: 8-4-2002 8:41
Laatst gewijzigd: 8-4-2002 8:57

NAARDEN - Ingrid van Dooren en Hoite Cannegieter zijn zondag de eerste Nederlands kampioenen Adventure Racing geworden. Het 'mixed duo' peddelde in hun kano omstreeks 22.30 uur over de finishlijn in het Gooimeer bij Naarden.

De beide atleten waren ruim twee dagen eerder vanaf hetzelfde punt vertrokken voor een survivaltocht van ongeveer 350 kilometer, waarbij ze afwisselend moesten hardlopen, mountainbiken, kanovaren en paardrijden.

Van de dertien teams die vrijdagavond aan de start stonden van het bizarre sportevenement, zijn er vijf voortijdig gestopt. Zeven teams waren zondag nog in de race om de tweede plaats. Hun achterstand op het winnende team bedraagt uren.

Hoge golven

De eerste NK Adventure Race beleefde wel een valse start. De krachtige wind verpestte vrijdagavond het aanvangsonderdeel, zestig kilometer kanovaren op het Gooimeer. In de smalle bootjes viel niet op te peddelen tegen de hoge golven. Alle teams werden bij Huizen uit het water gehaald. Vervolgens kwam er een herstart met 75 kilometer hardlopen.

Dutch Extreme

Van Dooren en Cannegieter zijn in het kleine wereldje van extreme sportfanaten geen onbekenden. Vorig jaar won het duo ook de Dutch Extreme, een adventure race van 440 kilometer van Sint Pietersberg naar Pieterburen. Hier moesten de deelnemers behalve mountainbiken, kanovaren en hardlopen ook skaten. Bovendien volbrachten ze vorig jaar de loodzware survivaltocht Eco Challenge in Nieuw-Zeeland.

Groene Hart

De atlete uit Monster en de atleet uit Lemelerveld hebben de gehele race, die dwars door het Groene Hart en de Utrechtse Heuvelrug ging, op kop gelegen. Na de eerste 75 kilometer hardlopen had het team al een uur voorsprong op de rest van het veld.

Het gat met de concurrentie werd tijdens de andere onderdelen alleen maar groter. Dat gebeurde niet zozeer omdat Van Dooren en Cannegieter veel sneller liepen of fietsten, maar meer omdat zij slimmere routes kozen en beter hun krachten verdeelden.

't Kreng sleepte ons er door heen'
de Volkskrant, Sport, 8 april 2002

Van onze verslaggever Rolf Bos

Adventure Racing, de enige sport waar vrouwen niet voor mannen hoeven onder te doen? Je zou denken van wel, want na ruim twee volle dagen sporten arriveert zondagavond een gemengd team met voorsprong als eerste aan de finish van het NK. Ingrid van Dooren en Hoite Cannegieter van Team Vaudé duiken rond 22 uur als winnaars uit het Gooimeer op.

De laatste etappe van het eerste Open NK Adventure Race 2002 legde het tweetal in de kano af, een `stukje' van 40 kilometer over Eem, en, langs eiland De Dode Hond, over Gooimeer.

Een lange finale in de `Canadees', net als de proloog twee dagen eerder. Tussendoor had men ook niet stilgezeten. Ruim 90 kilometer hardlopen met een rugzak, 175 kilometer fietsen en 25 kilometer paardrijden - let wel: één van de twee óp het paard, de ander er lopend náást.

Adventure racing, een sport - `topsport', benadrukken de deelnemers - die in het buitenland al een grote vlucht heeft genomen. Tijdens meerdaagse races als Sea To Summit@, Adrenalin Rush of Eco Challenge mogen ze, buiten lopen, raften en fietsen ook graag een stukje bergklimmen.

Geert van Dijk, een van de organisatoren van dit eerste NK, krijgt een schittering in zijn ogen wanneer hij vertelt over de Eco Challenge die hij met drie lotgenoten aflegde in Argentinië. Een wedstrijd over zeven dagen (!).

Sommige avonturiers blijven op de been met Red Bull of cafeïnepillen, maar dan nog wordt met al dat slaapgebrek een recht stuk fietsen niet zelden een ramp: `Ga je hallucineren en zie je `s nachts een bus vol zwaaiende mensen voorbijkomen. Een bus die er helemaal niet was. Leuk toch?'

Dit weekeinde reden de fietsers bij splitsingen 's nachts soms rechtdoor de weilanden in. Marlies van der Linden van Team 11: `Je schrikt je kapot, stapt af, wrijft je ogen open, controleert de kaart en gaat weer door.'

De deelnemers komen uit de wereld van de triatlon en het ultralopen. De Nederlandse Adventure Racers Bond (NARB) telt vijftig atleten - voor aansluiting met NOCNSF mist men nog 2450 leden. De toppers trainen meer dan twintig uur per week. Goed kunnen kaartlezen en kompaskennis zijn ook vereist, bij de start kennen de deelnemers alleen de eerstvolgende etappeplaats. Daar krijgen ze nieuwe coördinaten op. Moderne zaken als GPS zijn verboden, de GSM gaat verzegeld in een waterdichte zak en mag alleen in noodgevallen worden gebruikt.

In de wilde streken van Nieuw-Zeeland, de VS of Australië is het niet moeilijk een pittig parkoers uit te zetten. In Nederland, dat aangeharkte landje zonder oerbossen en bergen, ligt dat anders, vertelt Van Dijk. Hij is anderhalf jaar doende geweest met de voorbereiding van dit NK, dat een jaarlijkse traditie moet worden.

Nederland kent veel regels, en bijna nog meer overheden. Wat zijn dat nu weer voor idioten?, kreeg van Dijk vaak te horen wanneer hij zich bij een ambtenaar vervoegde. Sommige instanties reageerden afhoudend, andere waren enthousiast. `Staatsbosbeheer vond ons plan leuk. We mochten zelfs op plaatsen komen waar dat normaal niet mag.'

En waarom ook niet, de deelnemers zijn `natuurliefhebber', benadrukt de sportleraar. `Het is een erecode om je eigen afval mee te dragen naar de volgende post. Zien we iemand iets weggooien, dan volgt diskwalificatie.'

Een storm op het Gooimeer zorgde vrijdagavond onder een verraderlijk blauwe lucht voor onverwachts spektakel. Menige kano stroomde bij de start om 19 uur vol in de branding. Uiteindelijk peddelden alle dertien teams toch nog weg, maar het beoogde doel, Elburg, werd niet gehaald. Halfweg werd de race stilgelegd. De golven waren te gevaarlijk.

Zaterdagochtend volgde een herstart bij Elburg en werd via Loenen, Leersum en Lage Vuursche al lopend, fietsend en paard rijdend een vermoeiende cirkel door het hart van Nederland afgelegd. Zondagavond laat kwamen Ingrid van Dooren en Hoite Cannegieter na meer dan vijftig uur sporten als eersten per kano terug in het Naarderbos. De nummer laatst lag toen al ruim zestien uur achter. Dat team wordt pas vanavond aan de meet verwacht.

Vooraf had Van Dijk een van de gemengde teams al als kanshebber getipt. `In deze sport zijn vrouwen vaak de katalysator. In ons team in Argentinië zat er ook een. `t kreng, ik bedoel het liefdevol hoor, bleef maar doorgaan. Zíj sleepte ons er doorheen.'

Van Dijk: `Er zijn voorbeelden van Navy Seals, Amerikaanse mariniers, uitkomend bij de Eco Challenges, die vooraf riepen dat ze dat varkentje wel eventjes zouden wassen. Halverwege stapten de stoere jongens huilend uit.'

Copyright: de Volkskrant

You can contact the D.A.R.T. at bas@adventureracing.nl