Door Henri Drieschen

Vrijdag avond, rijdend naar de wedstrijd toe, vraag ik aan Sven, “waarom doen wij dit” waarop Sven antwoord “Weet ik ook niet, jij hebt ons opgegeven” Daarop volgt een gesprek over dat we morgen lekker hadden kunnen uitslapen, warme broodjes eten, de poes uitlaten etc etc in plaats daarvan gaan we dus 24 uur knallen door Regio Rijnmond en Haagland. Er worden verschillende scenario’s bedacht welke richting we op worden gestuurd, waarop ik zei “Ze sturen ons de Noordzee op, Sven” Omdat we een aanvullend kledingadvies gekregen hadden. “Nee, joh dat doen ze niet, dat durven ze niet” Gedurende de hele autorit naar de Outdoor Valley toe, ging het over deze dingen.

Hoite zou komen met Allard, wat uiteraard betekend dat we geen fouten mogen maken.

En Sven had gehoord, van Hoite zelf, dat hij er wel voor zou willen gaan. Dat prikkelde ons natuurlijk ook, om hiervoor toch voor een gedegen voorbereiding te nemen naar de wedstrijd toe. Ik was er helemaal klaar voor, alle looprondjes, fiets en kayakrondjes bij mij in de buurt werden in  records gereden, wat betekende dat ik in vorm moest zijn.

Tijdens de Breefing werden de koppen geteld van onze concurrentie, maar wij zagen alle gezichten, maar het hoofd van Hoite ontbrak. Wat we echt ontzettend jammer vonden. Het gevoel van waardering krijgen, dat was het antwoord, waarom wij hieraan meedoen kwam er in mijn gedachten. Nu kunnen we hoite en Allard niet verslaan, omdat ze er niet zijn. In deze breefing werd duidelijk dat we inderdaad  de noordzee werden gestuurd, meteen kwam er een glimlach van oor tot oor op mijn gezicht. Ik vind dit prachtig, echt waar, het kan bij mij niet wild genoeg gaan wat water betreft. En ik weet dat Sven een hele goede peddelsteun kan uitvoeren. Dus laat die branding maar komen. Stijn en Eric hadden een parcours uitgezet wat eigenlijk geschikt was voor 25 uur. En zij vertelde dat als je een gemiddelde van 3 cp’s per uur zou halen dat je dan het niet slecht zou doen. Als er een team zou zijn, die alle CP’s zou halen, dat kon gewoon niet, daar wilde hij wel een kratje bier tegenover zetten.

Om 11uur klonk het startschot. De weers voorspellingen waren wisselend, maar dat het zou gaan waaien was duidelijk. Snel de coordinaten intekenen, allemaal, want nu was het droog. Altijd een nerveuze bedoeling, met overal in de achtergrond 63, 34, 84 luid klinkend. Het eerste gedeelte was heel afwisselend in korte onderdelen, fietsen en lopen. Totaal geen benul van klassering komen we aan onder een afdak waar je opnieuw nieuwe coordinaten kreeg, om vervolgens een klein rondje te lopen. Ik tel vlug 5 setjes van twee fietsen. Wij doen het rondje waar je beslist natte voeten moest krijgen, omdat er een cp op een hoek na een slootje was opgehangen. Terug gekomen bij het afdakje zien we dat 1 team al reeds vertrokken is. Dat verbaast ons omdat we niet echt hard hadden gelopen. Nu volgde er een stuk fietsen door de rijnmond waar je goed merkte dat jan de wind er zin in had. Aangekomen bij opnieuw een overgang van het fietsen naar het lopen, vertrekken we  bijna tegelijk  met de koplopers in de race. “De sperende Lama’s” waar ze in gods naam die vandaan hebben getoverd is ons nog steeds een raadsel. Dat ze wel als een speer waren vertrokken was inmiddels duidelijk geworden. Dus mischien toch niet zo’n gekke naam. Om en om wisselen we van koppositie, tijdens het lopen. Op het strand merken we dat we iets makkelijker lopen. Continue controleer ik de voorsprong op mijn horloge en na een uurtje lopen hebben we ineens 15min op sperende lama’s. Nu komen we bij het kayak gedeelte en eindelijk kunnen we mijn favoriete onderdeel starten. Bij het strand aangekomen krijgen we te horen dat er niet wordt gevaren op zee, vanwege te hoge golven. ###$%^-----verdomme, hier keek ik zo naar uit. In plaats daarvan moesten we het gecancelde vaarstukkie opnieuw lopen. Het volgende CP, was nu een WP geworden waar we in de kayak moesten. Sven roept, in een half aangetrokken wetsuit, dat het een takke eind is en ik wil maar weg. De kayak loopt prima merk ik en de cp’s vliegen voorbij! Op het moment dat ik denk dat het goed gaat, gaat het met Sven echt minder, zijn maag speeld hem parten en wil de peperkoekjes er graag weer uit gooien. We beslissen op dat moment een overdraging te doen van 500mtr wat echt een shortcut was. Als we verder varen merk ik dat we vreemd varen qua route en ik snap het niet en zeg dat tegen Sven. Daarop zegt Sven dat hij niet weet waar we zijn. Waarschijnlijk heeft zijn maag hem uit zijn concentratie gebracht. We zien Stijn op dat moment op de oever voorbij razen in zijn Jeep. Bij het volgende CP aangekomen kunnen we die niet vinden, totdat we opeens een harde fluit horen. Stijn kwam eraan gevaren en zegt,”Verrek zijn jullie hier al, jullie liggen 2 uur voor op het snelste tijdschema”  Dit voorval herhaald zich meerdere malen, ook weer bij het fiets- en looponderdeel, waarbij Stijn zelfs in wetsuit in de auto is gestapt en geen tijd wil verliezen om ons voor te blijven. Onder tussen zijn Sven ik beland  in een donker bos op zoek naar CP31, het nadeel van te snel zijn op de organisatie, is als je zeker weet dat je op het goede punt bent en het niet kunt vinden. “Zijn we verkeerd of hangt het er nog niet, opnieuw plotten enz” dit kost ons minuten tijd elke keer. Verder lopend door het bos stopt er abdrupt een jeep met piepende banden op het pad, wij wachten af wat er gaat gebeuren. Een grote man met groene kleren, vraagt ons niks, maar beveeld ons als de sodemieter van zijn land af te gaan. (Waar hebben we dat eerder meegemaakt). Al lopend bellen we Eric op om het voorval te melden, waar bij de org. Besluit CP 30 en 31 te schrappen. Onze verloren tijd zou verrekend worden in de uitslag en we moesten terug naar het laatste WP, dit geintje kostte ons 1H06min, we merken dat er nog geen team voorbij was gekomen. Dit geeft een goed gevoel, Door een ander voorval van een niet aanwezige CP en dus verloren tijd, sluiten de Sperende beesten en de Blonde goden aan. Nu komen we op een gegeven moment op het strand van Scheveningen. Echt wellis waar prachtig tafereel, iedereen zoeken naar hard zand om toch te blijven fietsen en iedereen verspreid over het strand. Dit moet beslist verplicht in iedere ar race verwerkt worden. Zo iets unieks Nederlands, zo simpel maar toch zwaar. Uiteindelijk komen we terug bij de outdoor valley, waar we te horen krijgen, dat we nog 4 lussen mogen doen. Een blik vlug op de kaartjes zien we een heleboel cp’s. Dit betekend dat hier dus in korte tijd heel veel cp’s bemachtigd kunnen worden. Hier kan je dus alles verliezen of winnen. Gas geven dus, als een sperende lama, tekenen we de cp’s in en besluiten het eerste te klimmen vervolgens te varen en te steppen. Alle drie de disciplines werken we snel af zonder enige moeite en zien zelfs dat we nog tijd over hebben om te gaan lopen. Als we vetrekken met het lopen merken dat we niet sneller lopen dan 5min /km de vermoeidheid van de vele km’s zit nu in onze benen, we besluiten om maar 3 loop cp’s te pakken en ruim op tijd weer binnen te komen. Hierbij nemen we echt de kortste weg dat wil zeggen dat we de rivier overzwemmen. Shit wat is het water koud, maar we zijn al bezig dus doorzwemmen. Aangekomen bij de Outdoor Valley melden we ons als finisher van de 24-uurs. Tijdens de prijs uitreiking zien we dat John en Herman als derde naar voren worden geroepen, knap hoor de hele race in geen velden of wegen gezien en dan toch derde worden. De sperende lama’s waren inmiddels veranderd in de slapende Lama’s had ik begrepen van Arnaud. Waardoor ze de derde plaats uit handen gaven.  Dat Eric een man van woord is werd duidelijk en hield zich aan de weddenschap, van het beloofde kratje bier. Dat Sven er blij mee was werd duidelijk toen hij er een turnster met slinger mee wilde imiteren en daarbij zijn pols blesseerde.

Met een tevreden gevoel van de prestaties van Merrell Dart, gaan wij de wij de winterslaap in.

Henri Drieshen

Merrell Dart

You can contact the D.A.R.T. at bas@adventureracing.nl