NAAC 24 uurs 2006

Door: Raymond

Vol goede moed staan we aan de start van de 3^e NAAC. We hebben er echt veel vertrouwen in. We gaan relatief rustig van start in de kajak. Ondanks dat komen we als eerste, net voor Winnie en Nauk, bij de eerste wissel naar het ATB’en. De wissel gaat niet al te vlot maar zijn toch nog als eerste weg. Na wat omzwervingen fietsen we 100m voor Winnie en Nauk als plotsklaps Svens zojuist verworven spiksplinter nieuwe kaartlees houder uit Tsjechië op de grond klettert. Wat krijgen we nou? Wat een pokkespul zeg! Nou is er ook nog een speciaal boutje uit Tsjechië zoek. Gelukkig vinden we hem toch nog terug en wordt ie weer in elkaar gezet. CP3 vinden we wat lastiger en het fietsen zelf gaat niet echt soepel. Het lijkt wel of we niet vooruit komen, en we hebben er beiden last van. Gewoon doorgaan.

We komen als 4^e bij de politieacademie aan. Dat valt enigszins tegen. Ook de run & bike gaat niet soepel. Het is echt harken.

Een aantal hindernisjes doen als special task, daar zien we de lol wel van in. Maar om met de fiets over een net te klimmen, dat gaat ons eigenlijk net iets te ver. Maar goed.

Met grootmoeders kaart onder de arm, hebben we de smaak vrij snel te pakken, maar het tempo is heel laag (zeg maar hobbelen). Bij punt D gaat het echter mis. Volgens ons zitten we 99% zeker op de juiste plek. Na wat omzwervingen in de omgeving vinden we het punt toch, maar we zijn nog steeds niet overtuigd van de juiste plek. We wijzen onze zoekende vrienden die we tegen komen op vlgs ons de juiste plek naar CP D. De ander CP’s vinden we vrij snel, maar nog steeds in een slakkentempo.

Bij het boogschieten schieten we 1 pijl mis en krijgen we dus een extra azimut. We peppen elkaar nog eens op en we gaan weer door.

Het lopen bij de volgende run & bike gaat bij mij alweer iets beter. Bij de politie academie krijgen we na het hindernisbaantje de 2^e fiets weer terug. Het wordt alweer donker als we bij de volgende loopetappe aankomen. De luchtfoto met Smiley gaat ons niet slecht af, alhoewel het tempo niet echt hoog ligt en Sven even een grote boodschap doet. We liggen inmiddels wel op een 2^e plek. We vragen ons af wat er met de andere teams gebeurd is. We gaan gewoon door.

De volgende kajaketappe voelt na een tijdje ook weer zwaar aan en ik wilde dat we er al waren. Pffff, het is van het begin tot het einde afzien deze race. We komen geen moment in ons ritme en we lopen alleen maar te harken. Ik wil naar huis.

Na het kajakken krijgen we te maken met een hele saaie loopetappe. Asfalt en nog eens asfalt door de polder. Hobbel hobbel. Team Smart Massi loopt een stuk soepeler dan wij, maar we houden ze bij door nauwkeuriger te oriënteren.

Als we weer terugkomen is onze achterstand nog maar 20 minuten op de Lama’s. Hun snelle start lijkt hun nu op te breken? We gaan gewoon door en vertrekken voor onze laatste ATB kilometers. Ook een heel saai parcours: 10 km rechtdoor in de nacht, een weg oversteken en weer 8 km rechtdoor. Slaapverwekkend. Slingerend gaan we door de nacht, maar we gaan wel gewoon door en maken geen fouten.

Als we als eerste team bij de laatste wissel aankomen zijn we heel verbaasd. Waar zijn onze sperende vrienden gebleven? Ik had onderweg nog tegen Sven gezegd, dat ik het die jongens echt gunde en Sven was het met mij eens.

Maar we zijn er nog niet. Alles kan nog mis lopen als we deze laatste etappe verkeerd inschatten. We kunnen kiezen: kajakken naar de finish (levert 2 punten op) of fietsen naar de finish (levert 0 punten op, maar gaat wel veel sneller). Het is 1.45u en we moeten om 4.00u binnen zijn. We hebben dus nog 2uur en 15 min voor deze etappe. Moet kunnen denken we. We stappen snel in de kajak en gaan op weg, achtervolgt door het Belgische Smart Massi team. Het is ondiep en dat remt ontzettend. Het duurt een eeuwigheid voordat we bij de brug bij Elburg zijn en we beginnen te twijfelen of we het wel halen voor 4u. Sven moet plassen en zegt: het zal ook niet op 15 seconden aankomen, en hangt hem buiten de boot. De Massi’s komen ons voorbij. We gaan weer op pad en een kwartier voor de deadline beginnen we ons tempo op te voeren. Zijn we er nog niet? We zien de finish niet. We zitten inmiddels op ramtempo. Dan zien we wat lichtjes door de bomen. Zou het daar zijn? Het moet. En ja hoor, daar zien we de finish boog. We horen de aanwezigen wat schreeuwen, maar we kunnen het niet verstaan. Rammen, of te wel gewoon doorgaan. Nog 30 seconden voor de deadline schreeuwt Erik. We rammen de boot het strandje op, springen uit de boot. Nog 20 seconden. De boot moet het talud op getrokken worden. We sleuren en we trekken en sprinten daarna naar de finish. Op 10 seconden voor 4u komen we over de finish. Het komt dus niet op 15 seconden, nee … op 10 seconden. Zo zie je maar: geef nooit op. Christine had het ons onderweg nog gezegd. Die raad hebben we toen maar opgevolgd. Bedankt voor de tip.

You can contact the D.A.R.T. at bas@adventureracing.nl