Door Raymond Beeren

De Terra incognita is een mooie zware run. Kort samengevat in een aantal kreten/indrukken:

 

 

Ettappe 1: een stijle skihelling omhoog ploeteren met het hele pak naar CP1 en aan de andere kant weer naar beneden naar CP 2 en 3. Als 5e team boven, en dat voor vlaklanders!

Ettape 2: Op de fiets naar CP 4, ook weer boven op een berg. Ingehaald door 2 of 3 teams met berggeiten. Geen probleem. Daarna een duizelingwekkende downhill naar de kust.

Ettape 3: Massale herstart bij het kajakken omdat de teams voor op het tijdsschema liggen. Twee uurtjes rust. Ongeveer 15km op lompe sit-on-top-kajaks naar het eiland Krk. Als derde bij CP6. Kajakken gaat dus goed (water is dan ook niet berg op op wat golven na).

Ettape 4: Trekking over het eiland. Nu komen we voor de eerste keer in aanraking met de steentjes waar men ons voor gewaarschuwd heeft. We moesten stevige schoenen met goede zolen aantrekken. Dus de Merrels met Vibram zool aangetrokken.

1 uur naar CP 7 gezocht. Road book niet goed gelezen. Toch gevonden, als allerlaatste team!! We gaan rennen over een onverhard pad en halen team voor team in. Hier is Jeroen voor de eerste keer duizelig en we moeten wandelen. Na CP9 weer die klote stenen. Mijn zolen beginnen al af te brokkelen. Wijziging van de route. Niet naar CP10 maar naar CP6 en daar verplicht 2 uur rust, dus slapen.

Ettape 5: Het zwemmen naar een ander eiland wordt afgelast wegens te wild water. Meteen kajakken naar het eiland Goli Otok, een voormalig gevangenen eiland.

Ettape 6: trekking over Goli Otok. Je raad het al 1 grote hoop stenen en nog minder zool over. Jeroen voelt zich weer duizelig. Tempo is laag.

Ettape 7: kajak naar eiland Rab.

Ettape 8: trekking over Rab. Stenen en nog eens stenen. Nu ook met muurtjes (gemiddeld 1.60m hoog) waar we overheen moeten klauteren. Vlgs mij wel 50 keer. Hier krijgen veel teams tijdstraf omdat ze via de verboden verharde weg gaan. Aan het einde van de trekking aangekomen heb ik geen zolen meer onder mijn schoenen en loop op het plastic. 10 minuten powernap.

Ettape 9: kajak naar Jablanc. Hier eten en 2 uur slapen.

Ettape 10: een drie uur durende contine klim op de fiets. Jeroen moet vaak wandelen wegens verzuurde benen. Desondanks doen we het nog steeds niet slecht. Onderweg komen we de filmende Gerard tegen. Hij verteld ons dat veel teams hier verdwalen. Wij nemen een langere doch makelijkere route en winnen tijd. Aankomst bij een hotel waar de dokter een verplichte rust van 3 uur heeft ingelast voor alle teams. Dus eten en slapen.

Ettape 11: lange trekking door de bergen en bossen. Mooie route, het is echter donker. Jeroen voelt zich weer slecht en ons tempo is laag. Een slaapje ingelast. Weer op pad. Jeroen krijgt nu zijn black-out. Hij kijkt apatisch voor zich uit en reageert niet of zeer vertraagd op onze vragen. Hij antwoord ook niet. Hij loopt achter Dirk aan en kijkt naar de achterkant van zijn schoenen. Dit is echt griezelig voor ons. Hij is helemaal van de aardbol. We stoppen en pakken hem in een reddingsdeken en een slaapzakje. Zijn ogen kijken wazig voor zich uit. Even later komt hij bij en vraagt waar hij is. Hij kan zich het afgelopen uur niet herinneren. We gaan in een zeer laag tempo weer op pad. We passeren inmiddels PC 23. Het is alle dagen al zeer warm en we moeten zeer veel drinken. Tussen CP23 en 24 slaat het noodlot weer toe en is Jeroen weer even van het padje. We rusten en besluiten de dokter te bellen zodra we weer in de bewoonde wereld zijn. Het berglandschap waar we lopen is heel desolaat en ruig. Natuurlijk geen telefoon bereik. Bij een dorpje aangekomen bellen we de dokter en Jeroen wordt totaal uitgedroogd meegenomen in de auto. De rest loopt aangeslagen het laatste half uur naar CP24 en tevens wisselpunt naar het kajakken (CP 30 is de finish). We hebben alle drie geen zin meer om nog verder te gaan. De onderdelen die nog voor de boeg liggen zijn steentjes lopen, kajakken en zwemmen. We worden met de auto naar de finish gebracht en Jeroen heeft inmiddels een infuus gehad en is weer enigzins opgeknapt. We gaan slapen. Daarna gaan we met Gerard in de de kajak een team filmen op het water bij de binnenkomst. Zo maken we ons nog nuttig. S'avonds prijsuitreijking, koud buffet(je) en feestje. Adressen uitwisselen met ander teams. Leuk wereldje.

De organisatie liet nogal te wensen over, ook op het gebied van veiligheid. We zijn  vaak gefilmd en geinterviewd. Wordt een mooie film. We hebben al een voorproefje gezien en we staan er goed op.