Adventure in Kroatië

In hoog tempo was ik mijn wedstrijdkleren, die ik in Zwitserland met de Wereldkampioenschappen Adventure Racing heb gebruikt, om vervolgens weer alles in te pakken voor de driedaagse Adventure Race te Kroatië In 7 uur rij ik naar Munchen, waar ik mijn nieuwe duitse teamgenoten leer kennen onder de Olympische toren van het Olympische park. Ik zou ze moeten kennen, omdat we in Nepal na de wedstrijd Trans Himalaya 2000 van de Raid Gauloises met dit team heb gedineerd. Maar ik ken alleen de teammanager, Katrin. Het is wederzijds. Alleen teamgenoot Sven weet zich nog vaag een blond iemand te herinneren, die ik dan zou moeten zijn. De andere twee, Maik de teamcaptain en Thomas, vertonen totaal geen kenmerken van enige herinnering. En de mannen kunnen alleen maar Duits, dat wordt een zware dobber voor mij. Verder probeer ik aan hun profiel in te schatten of het fysiek ook een zware dobber wordt. Ze zijn redelijk gespierd, maar eigenlijk weet ik ook dat dat totaal niets zegt.

Nog eens 6 uur asfalt happen en vijf uur slaap onder de sterrenhemel. Aankomst woensdag 26 september op het terrein op van het Olympische dorp van Kroatië Briefing. Materiaal in de bussen van de organisatie en weer een paar uur naar de kust van Kroatië onder begeleiding van de politie. Promotie van Adventure Races: een stuk strand van Kroatië ontdoen van oude flessen, kratten, papier, plastic zakken, ijzer en alles wat niet natuurlijk aanwezig hoort te zijn. Vervolgens weer in de bus naar het hotel. Roadbook en uitleg over de wedstrijd. Uitdokteren van de hele route en ons materiaal voor de wedstrijd gereed maken. 1 uur ’s nachts. Ik duik snel mijn luxe tweepersoonsbed in met de wekker op 4.30 uur. De volgende morgen materiaal en iedereen in de bus. Op de boot naar het eiland Krk. In de bus naar cp 3, cp 2 en cp 1 om materiaal weg te leggen. Wetsuits aan, flippers mee, gymschoenen mee en op de boot. En uiteindelijk allemaal het water in voor de massale start.

13.45 uur: de start. Als het startschot klinkt, begin ik met een borstcrawlsprint, wat ik hooguit 20 meter volhoud. Ik kijk rond, op zoek naar mijn team en zie Thomas vlak bij me. We zwemmen de rest van de 2 kilometer naast elkaar, op de rug en het gaat prima. We komen uiteindelijk ongeveer als zesde team uit het water, trekken de wetsuits en de flippers uit en de gymschoenen aan en dribbelen landinwaarts naar checkpoint 1. We halen gelijk het merendeel van de teams weer in, aangezien de meeste teams geen gymschoenen hebben meegenomen en niet kunnen hardlopen op de keien. Als tweede team komen we bij cp1, kleden ons om voor de loopetappe en gaan weer van start. Het eiland is eigenlijk een berg en we lopen over de kam naar de andere kant van het eiland naar cp2. Thomas navigeert ons over de route, een met rode stippen aangegeven trail over de kam. Bergopwaarts moet ik aardig aanpoten om de mannen bij te houden. Af en toe raken we de route kwijt en raken verstrikt in het stugge struikgewas. Hierdoor verliezen we terrein en komen als vijfde bij cp2 aan. Gelukkig hangt hier een jerrycan met water, want door al het zout dat ik tijdens het zwemmen naar binnen heb gekregen is mijn dorst niet te blussen en al het drinken dat ik bij me had al op. Met een snelle afdaling zakken we weer naar zeeniveau. Bij de kust komen we bij de kajaks en we maken ons klaar voor 15 kilometer kajakken tegen de stroming in.

Om 19.00 uur komen we in het donker bij cp4 aan, het einde van het kajakken. Omdat onze kleren nat zijn van het zeewater, beginnen we rillend aan de loopetappe van 7 kilometer naar de abseil. Gelukkig is het eerste stuk bergopwaarts, dus we zijn al snel droog en warm. Het is gemakkelijk terrein en lopen vrij rustig door. Achteraf gezien blijken we hier veel terrein verloren te hebben op het eerste team, juist omdat het zulk goed terrein is om tempo te maken.

Een irritante Sloveen met een grote mond zet alles op alles om voor ons met zijn team ab te seilen. Tegen de regels in zit hij al in de touwen terwijl de rest van het team nog niet aanwezig is. Nadat het Sloveense team is afgedaald, klik ik in de touwen om onder aan de touwen weer op de grond te zakken. Ik ben net op tijd om het Sloveense team de verkeerde kant op te zien rennen. Als wij weer op weg zijn op de goede route zie ik vier lichtjes uit het bos naar ons kijken. De lichtjes lijken net beteuterde oogjes of hallucineer ik nu? We dalen weer af naar de kust voor 8 kilometer Coasteering en beginnen aan de helse tocht. Langs de kust zoeken we ons een weg over de rotsen, maar het merendeel kruipen we duwend en trekkend over, onder of door het struikgewas. Na zeven uur worstelen, zijn eindelijk alle struiken verdwenen en hoeven we nog maar een uur over keien te lopen naar de kajaks. De ogen van de anderen geven aan dat mijn teamgenoten net zo moe zijn als ikzelf. Ondertussen is het al vijf uur in de morgen en omdat de weg minder inspannend is, krijg ik opeens ontzettende slaap. Ik probeer uit alle macht mijn ogen open te houden. Ik begin te hallucineren en zie overal mensen, zo reëel dat ik niet altijd in de gaten heb dat ze niet echt aanwezig zijn. Het gevecht met mijn ogen verlies ik en ik moet me aan Thomas vasthouden om op de weg te blijven tijdens het slaapwandelen.

Zodra het licht wordt, kom ik weer bij mijn positieven en zitten we weer in de kaak Weer mogen we tegen de stroming in peddelen en als het begint te waaien, hebben we ook nog wind tegen. Frustrerend lijken we niet vooruit te komen. Zeven uur lang staar ik naar het punt waar het checkpoint ligt en controleer ik aan de kust hoe snel, of eerder hoe langzaam, we gaan. Mijn armen lijken ondertussen tien keer zo zwaar en mijn schouders smeken om rust.

Eindelijk bereiken we het strandje waar we uit mogen stappen. Eindelijk mag ik mijn armen laten rusten en doen mijn schouders geen pijn meer. Wat een verademing. Hier is ook ons materiaal en het eerste wat ik doe is een bakje noodles klaarmaken. Nog nooit is een bakje warm eten zo verkwikkend geweest. Het geloof dat we de finish gaan halen komt terug. Ook de regen, die met bakken naar beneden stort, kan mijn humeur niet verpesten. Het leven is gewoon verrukkelijk.

Zodra we op de fiets zitten begint het zonnetje te schijnen. De combinatie zon en bergop fietsen maakt onze lijven snel warm. Het parcours is normaal zwaar, waardoor we eindelijk de rust krijgen om ook een beetje te kletsen. Helaas is mijn Duits danig verslechterd gedurende de zware inspanningen van de afgelopen 30 uur, waardoor mijn gesprekken tot het minimum beperkt blijven. Soms gooi ik wat woorden in de groep, waarmee ze zelf een verhaal mogen verzinnen. Al snel hebben we een vaste groepsindeling: Maik en Thomas gaan voorop en bemoeien zich met de kaart en het kompas, Sven en ik volgen gedwee. Sven ontpopt zich als een gezellige metgezel en kletst voortdurend tegen mij aan. Ik versta ongeveer de helft, genoeg om zijn verhalen enigszins te begrijpen. Maik heeft als teamcaptain de touwtjes duidelijk in handen, streng doch rechtvaardig, hoewel af en toe een beetje te heetgebakerd. Ik krijg al snel respect voor Maik zijn perfectie in kaartlezen. Thomas heeft hier wat minder respect voor. Thomas is een oriëntatieloper van beroep, maar maakt fouten die hij zelf niet ziet. Hij duldt het dan ook niet dat Maik, die het oriënteren zichzelf heeft aangeleerd, hem corrigeert. Om de vrede te bewaren laat Maik hem soms zijn gang gaan, met het gevolg dat we wat langer over de route doen dan nodig is.

Ik ben de zware dag van gisteren nog niet te boven. Mijn energiepeil is zeer laag en ik heb het gevoel dat ik alles op mijn reserves doe. De reserves die ik normaal inbouw met mijn energievoeding, komt in deze wedstrijd goed uit. Alle energie die ik verbruikt heb, moet ik nu weer bijeten met behulp van energiereepjes en energiegel van Maxim, afgewisseld met evergreens en ontbijtkoek. Normaal eet ik  een reepje per uur, nu drie.

Na een flinke klim, duiken we aan de andere kant van de berg het dal weer in. In het donker zoeken we onze weg naar de touwbaan. Ondanks het feit dat er nog maar 8 teams in de strijd zitten, zijn we met drie teams tegelijk bij deze hindernis. We zijn een ruime vier uur voor de deadline bij deze hindernis aangekomen, desondanks mogen we niet de touwbaan in, want het is niet toegestaan om in het donker de touwen in te gaan. Een regel die ons niet bekend was gemaakt. Dit foutje levert ons een straftijd op van 6 uur. Wachten tot het licht is duurt nog 11 uur, dus gaan we maar door. In het donker is het zoeken naar een klein paadje meer zoeken naar een speld in de hooiberg, maar wie geduld heeft en wie een goede oriëntatieman bij zich heeft, vindt het wel. En aangezien wij de beste oriëntatieman hebben, zijn wij al snel op de goede weg, terwijl de andere teams als mieren over de berg zwerven. Door de nacht komt de slaap als een mokerslag. Hier is niet meer tegenaan te vechten. We verschuilen onze fietsen, trekken alle kleren aan die we hebben en rollen ons op op een klein grasveldje. Binnen een seconde slaap ik.

Na een uur trekken we de kleren weer uit en stappen rillend van de kou weer op de fiets. Twee minuten later is het weer lekker warm, tijdens het stevige klimmetje omhoog. Ondanks de heerlijke nachtrust die we hebben gehad, vallen mijn ogen nog geregeld dicht. Erg lastig op een bochtig weggetje met stenen, takken en afgrond afwisselend aan de rechterkant en de linkerkant. In een donker bos vinden we uiteindelijk de cp, in een berghut, waar het lekker warm is. Prompt vallen we voor een uur in slaap. Om 6 uur ’s morgens gaan we verder. Het is ondertussen weer licht en de slaapdips zijn weer verleden tijd. Rond de middag komen we bij een tweede berghut, waar onze materialen aanwezig zijn. Ik maak weer een noodlesoepje. Bij de kachel stallen we al onze natte spullen uit in een poging ze te drogen. Omdat mijn schoenen door en door nat zijn, besluit ik mijn reserveschoenen in te zetten en maak me klaar voor de loopetappe.

Sven en Maik hebben last van de maag vanwege het gebrek aan slaap. We besluiten rustig door te lopen totdat het donker is, omdat oriënteren in het licht nu eenmaal gemakkelijker is dan in het donker, dus slapen in het licht is niet verstandig. Mijn energie is weer op peil, ik begin nu juist eindelijk lekker te draaien. Zolang het zonnetje schijnt kunnen we weer genieten van de natuur om ons heen. Zodra de zon vertrokken is en de duisternis is ingetreden, trekken we alle kleren weer aan om een half uur te rusten. Ikzelf heb eigenlijk helemaal geen slaap, maar pers mijn ogen dicht en probeer nergens aan te denken. Toch duurt een half uur op deze manier lang en ben blij als Maik eindelijk aangeeft dat we verder gaan. Na een mooie kompasloop in de dichte jungle vanwege een orientatiefoutje van Thomas, treffen we onze materialen weer. We maken ons op voor een fietsetappe en ik maak voor de verandering een macaronizakje warm.

De start van de fietsetappe is moeizaam. Veel stops voor kledingwissels, nog even een kwartiertje rust voor de opspelende magen. De uitgestippelde route is over brede paden, tussen de bergen door om zo min mogelijk hoogtes te hoeven klimmen. Alles gaat perfect totdat Thomas er toch voor kiest een rechte lijn te nemen over de top in plaats van om de berg heen te fietsen. Het gevolg is dat we met de fiets door het bos moeten ploeteren en drie uur verliezen op de andere teams. Maik is daar niet blij mee en Thomas begrijpt nu ook dat zijn strategie niet altijd de snelste tijd oplevert. Iets later dan gepland gaan we gelijk door voor de laatste loopetappe door de bergen naar een berghut. Het weer is omgeslagen en de regen

zorgt ervoor dat we druipend onze weg zoeken. De berghut is snel gevonden en we lopen door naar de laatste cp. In de opgekomen mist zoeken we naar skistations. De mist maakt het moeilijk om een overzicht op de skiliften te houden. Alle mogelijkheden zijn we nagegaan, maar geen cp. Een uur strijkt voorbij. Het Kroatische team komt dan in zicht. Frustratie. Check of zij de cp hebben. Zij zijn van mening dat hier helemaal geen cp is. Nu wordt het tijd om de organisatie te bellen. Via de noodtelefoon komen we erachter dat de organisatie vergeten is te vermelden dat de cp verplaatst is.  Nu is het eenvoudiger de cp te vinden en de laatste meters stormen we de berg af en vallen als verzopen katten over de finish onder luid applaus van alle uitgevallen teams. Driehonderd kilometer afgelegd in drie dagen en vier uur. Even zijn we in de waan dat we in de prijzen zijn gevallen, maar het Kroatische team had geen straftijd en wij wel. We zijn zeer vereerd met een vierde plaats!

You can contact the D.A.R.T. at bas@adventureracing.nl