Adventure Race Slovenia Velenje 2005

 Door Raymond Beeren

Goed geregeld allemaal door die organisatie in Slovenie. Gratis kamperen, je mag de route van de race zomaar van hun overtekenen, je krijgt een lekkere lunch vooraf en na de race krijgen we nog een lekkere lasagna.

Vooraf is het altijd even tactisch nadenken welke spullen in welke kist of zak moeten. Bij CP1 leveren we de waterspullen in en krijgen die weer terug bij CP13 en CP 20. Van CP13 naar CP14 vervoeren we al onze spullen op de kajaks. Bij CP13 moeten we ook onze fietspullen en klimspullen erbij stoppen, want die worden van CP14 naar CP20 getransporteerd. Bij CP7 en 18 krijgen we onze kist weer met alle kleding en eten. Elke keer goed opletten dat we de verplichte spullen bij ons hebben. Pffff, valt niet mee.

We zijn blij als we vrijdag om 10.00u aan de start staan met 24 andere teams uit heel Europa. Kan het eindelijk beginnen. De start is naast de camping aan de rand van het meer in Velenje. De eerste etappe is een rondje lopen rond een klein meertje iets verderop, om daarna bij de start terug te komen om 2 km te zwemmen met vinnen in het meer. Na het looprondje liggen we midden in het deelnemersveld. Die vinnen aan en het lekkere koele water in. Lekker omdat het weer een hete dag aan het worden is. Ik heb van Henri een stel vinnen gekregen waar Jaws jaloers op zou zijn. Je kunt er ook meteen mee waterskien zo groot. Normaal gesproken ben ik een goede zwemmer, maar nu delf ik het onderspit tegen mijn teammaten. Henri in zijn jeugd Nederlands kampioen vrije slag, Marie-Anne ex-Frans zwemtopper en nog steeds één van de beste zwemmers in het Franse triatlon circuit. En dan hebben we nog Roel die 2x per week de nodige meters in het zwembad maakt. Ik zwem nooit. Tijdens het zwemmen wissel ik mijn vinnen met de kortere exemplaren van Henri omdat ik toch moeite heb met die joekels. Henri gaat dat beter af. Zonder dat ik het in de gaten heb, want ik zwem me het laplazarus, komen we als 2^e team uit het water. Snel omkleden, knippen bij CP1 en dan begint de eerste loopetappe (75km).

Een hele lange etappe waar gemiddeld al 12 uurtjes over gedaan wordt snikheet en menig hoogtemetertje. Als snel komen we tot de ontdekking dat de kaart niet overeenkomt met de werkelijkheid en vieze versa. Goed het kompas in de gaten houden. Al vrij snel komt het Franse team EAFIT.COM langs gerend. Wij dachten goed door te rennen, met Marie-Anne aan het sleeptouwtje bij Henri, maar deze jongens en meisje zijn niet bij te houden. CP2 ligt nog in het dal, maar voor CP3 gaan we van 250m naar 1699m hoogte. We denken een slimme route te kiezen, maar het pad loopt op een gegeven moment dood. Dan maar cros country omhoog totdat we een pad tegen komen. Hier verliezen we tijd en duikelen we in het klassement van een 3e naar een 10^e plaats. Henri en Marie-Anne hebben zichtbaar moeite bergop. Bij CP3, dat we vanaf de camping konden zien, is het uitzicht magnifiek en zwaaien we even naar de achtergeblevenen op de camping. Weer helemaal naar beneden en waar kan wordt er water getapt (vlgs de organisatie is alle water drinkbaar). Bij CP4 kopen we onze eerste colaatjes in de hut. Daar staan ook de vrouw en kinderen van Henri ons voor een laatste keer die dagen toe te juichen. CP5, CP6, bergop, bergaf, cola kopen, moeilijk oriënteren en dan naar de verlossende laatste CP (7) van deze trekking.

Het is inmiddels donker en naast de wisselzone wordt heftig feestgevierd onder het genot van een biertje en een jodelband. Wij eten wat koude pasta en maken onze spullen voor de fietsetappe klaar. De band van Roel is plat maar Henri is ook nog Nederlands Kampioen bandenwisselen.

Het begin is 1000m omhoog. Het is bij tijd en wijle zeer steil en af en toe is lopen sneller dan fietsen. Bijna boven wordt het pad toch wel heel moeilijk fietsbaar. Dan heeft Roel, die de fietsetappes navigeert, in de gaten dat er iets fout is gegaan bij een afslag. We zitten verkeerd. Aiaiai. Het goede pad moet naar Zuid liggen. Dus Roel en ik gaan even verkennen zonder fiets, want het pad is inmiddels verdwenen. Marie-Anne en Henri nemen een korte tuk pauze. Onverrichter zake komen we terug. Geen pad te zien. Toch maar met zijn allen naar zuid geploeterd. Dan komen we eindelijk op het goede pad aan. 1 km naar rechts en we komen bij CP8. Elke CP is bemand en ook kunnen we zien hoe laat andere teams hier waren. We liggen 6^e, maar het team voor ons heeft zijn voorsprong uitgebreid van 20 min naar 2 uur. Flink wat tijd verloren dus maar we zijn niet ingehaald. Naar beneden. De route wordt echter heel ruig en op een gegeven moment kan er niet meer gedownhilled worden. De keien op het steile pad naar beneden zijn te groot, of het pad is te smal. Dat valt niet mee met de fiets aan de hand. Marie-Anne is kapot, heeft blaren op haar voeten en vraagt om een korte powernap (20min). Het is inmiddels weer dag (zaterdag). Na de nap blijft het parcours op en af gaan en klimmen we nogmaals, nu geleidelijker 1000m hoger. Het navigeren blijft zeer lastig en vergt veel tijd, en soms gaan we ook een beetje verkeerd. De temperatuur loopt tot boven de 40 graden. Henri, onze rots in de branding, heeft deze keer zijn weekendje niet. Gelukkig is vooral Roel zeer sterk bezig. Ik kan Marie-Anne af en toe een steuntje in de rug geven, maar iedereen is erg moe. Roel krijgt nog een lekker band.

CP 13 is het begin van de kajaketappe. Alle spullen op de sit-on-top kajaks gebonden, nog even afgekoeld in het heerlijke water en daar gaan we weer. Af en toe een stroomversnellinkje om je wakker te houden is wel lekker. Dan wordt de rivier breder en rustiger en naderen we alweer het eindpunt van deze korte (17km) etappe. Toch nog een teampje ingehaald.

Het is alweer laat in de namiddag en we hebben een loopetappe van 80km voor de boeg. Hier hebben we tegenop gezien. Als je hier doorheen komt, dan ben je een winnaar. Als we 100m op pad zijn zie ik dat Henri loopt te strompelen. Hij had al eerder aangegeven dat zijn achillespezen weer begonnen te irriteren. Nu is het echter te veel van het goede. Na 20 minuutjes praten besluit Henri te kappen. Het is nu al ernstig en alles kapot lopen heeft geen nut. Hij gaat met tranen in zijn ogen terug naar CP14 vanwaar hij terug wordt getransporteerd naar de camping. Met zijn 3’en op pad naar CP15, hoe kan het ook anders, bovenop een berg. Daar mogen we niet meer naar CP 16, want de limiet tijd is verstreken en we moeten rechtstreeks naar CP18, ook nog zo’n 25 a 30 km verderop. Drie teams hebben de limiettijd gehaald.

Het gaat bergaf, maar rennen zit er niet meer in. Alles doet pijn, vooral bergaf. Weer zitten we niet helemaal goed en we moeten een stukje terug. Inmiddels is het donker en zijn we alweer een heel stuk op pad richting CP 18, waar onze kist staat te wachten. Marie-Anne loopt te zwalken van vermoeidheid. Ook nog een stukje langs het spoor, want dat is de kortste weg. We zijn onze grenzen aardig aan het verleggen. Dan moeten we toch een kwartiertje slapen. Marie-Anne valt om. Als we weer op pad zijn, we lopen op een asfalt weg, komt een busje ons tegemoet en stopt. Het is de organisatie. Ze vragen of we al een lift hebben. We begrijpen het niet. Ze leggen uit dat er bij CP21 een herstart komt omdat het parcours te lang en te zwaar is. Het Franse team, dat voorop lag, had de organisatie gebeld dat ze de limiettijd niet gingen halen en dat ze zouden stoppen als de organisatie het parcours niet zou inkorten. Het Oostenrijkse team dat derde lag was op weg naar CP 17 teruggekeerd naar CP16 en hadden het bijltje er bij neergegooid. Ze zagen het niet meer zitten. Aldus. Het duurde nog een uurtje voordat we werden opgepikt, omdat het busje eerst een ander team moest ophalen en wegbrengen.

Zo konden we voor de herstart wel nog lekker 1.5 uur slapen. Heerlijk.

Zondagochtend 5.00u en het belooft weer heet te worden. Er wordt om het kwartier gestart en wij mogen een uur na de koplopers op pad met de ATB. Na 10 minuten komen we een deelnemer tegemoet die zijn helm vergeten is. Mag hij zover van zijn teammaatjes verwijdert zijn? Dan komen we een deelnemer van weer een ander team tegemoet die zijn knipkaart verloren is. Aiaiai. Nog maar 2 teams voor ons. In deze laatste etappe mogen we nog een keer jumarren en abseilen, de grotten in waar het lekker koel is en een keer toggelen over een rivier. Het laatste stukje laten ze ons nog even 4 niet al te hoge maar steile colletjes beklimmen waardoor het toch nog een pittig slot wordt. Dan komen we bij CP26 waar we de fietsen op de kajaks moeten binden om de laatste 500m over het meer naar de overkant te peddelen.

Uitgeput maar voldaan stappen we van de kajak over de finish. We hebben het gehaald en het was zwaar, 350 km lang, maar heel mooi. We worden gefeliciteerd door Henri en zijn gezin en door het andere Nederlandse team, dat helaas is uitgevallen. De organisatie had de zwaarte van het parcours onderschat maar heel goed opgelost.

Zowel voor als na de race wordt in deze landen altijd met enig ceremonieel vertoon gevierd. Leuk, je hebt het gevoel dat je prestatie gewaardeerd wordt. De burgemeester en de hoogste generaal van de landmacht mogen wat zeggen. We verstaan er geen bal van, maar het wordt altijd kort en bondig vertaald in het Engels. Nu gaan we slapen.

You can contact the D.A.R.T. at bas@adventureracing.nl