John en ik hadden afgesproken om omstreeks 23:00 uur op vrijdag 11 maart aanwezig te zijn op de startlocatie van the A-track; het onderkomen van kayakvereniging “De Dolfijnen”in Harderwijk.

Zo gezegd, zo gedaan. Klokslag 23:00 uur gearriveerd, even bijgebabbeld en onze spullen naar de materiaalcheck gebracht.

Verplichte spullen; rugzak met EHBO, bandenplak, kompas, kaarthoekmeter, mobieltje, extra kledingpakket, regenjasje, schep en van de organisatie een jutezak en 5 meter touw.

Fiets met verlichting.

Kayak en step worden verzorgd door de organisatie.

We gaan de kantine in. Bekenden gedag zeggen.

Om 00:00 uur volgt de briefing door de organisator van The A-track; Domien Ettema.

De wedstrijd is een 12-uurswedstrijd.

Per etappe geldt een tijdslimiet. De tijd over de limiet wordt vermenigvuldigd met 3 en geldt als straftijd.

De etappes eindigen altijd op het terrein van de kayakvereniging.

In etappes en aan het eind ervan kunnen survivalhindernissen zitten.

De checkpoints hoeven niet in volgorde van nummering genomen te worden.

De proloog bepaalt de startvolgorde voor de echte wedstrijd.

De proloog zal bestaan uit; lopen met een boomstam, boomstam zagen, boomstam hakken, een ronde door het water en een survivalhindernis.

John en ik gaan, met de voor-informatie op zak, onze kleding sorteren. Daarna voeding klaarmaken, de rugzakjes inpakken en omkleden.

Een banaantje, een krentenbol en wat water nemen we nog tot ons voor de start van de proloog.

We hebben beiden naar de weersverwachting gekeken; regen, eventueel sneeuwbuien, harde wind kracht 6 en temperatuur rond het vriespunt in de nacht van vrijdag op zaterdag.

We zijn het met elkaar eens; dit is niet in ons nadeel.

Zaterdag 01:00 uur; boomstam uitzoeken, 1.80 meter en behoorlijk zwaar, in ieder geval over de ARBO-grens heen.

Start van de proloog met 17 teams. Boomstam op de schouder en lopen maar.

Verscheidene teams gaan snel van start.

John spreekt de magische woorden; “He jeroen, het gaat niet om de eerste kilometers maar om de laatste hoor!!”. Ik kijk lachend naar de teams, die ons voorbij lopen.

Eerste verzamelpunt; boomstam neerleggen en hakken maar. Om de beurt wat hout wegrossen, John met techniek en ik zonder…..ik kom namelijk uit het westen van het land.

Het hakken gaat rap. Een groot stuk en een klein stuk. John is wat kleiner van lengte, dus hij neemt het kleine stuk….en ik dus het grote stuk.

Stukje lopen.

Tweede verzamelpunt; boomstamzagen. Heen en weer…..dat kan ik zelfs.

Doormidden en nu terug naar de wissellocatie.

John neemt nu twee stukjes en ik het overgebleven stuk. Die twee stukken lopen niet handig, merkt John.

Op de wissellocatie dumpen we het hout. Hindernisje nemen, om de beurt en dan een ronde door water tot boven de knie. Ik trek even waterschoentjes aan want dat scheelt weer een paar natte loopschoenen. Hierdoor verliezen we een minuutje.

5e of 6e tijd. Even rust.

De eertse etappe wordt een loopetappe. Spullen pakken en buiten verzamelen. We krijgen allemaal een blinddoek en worden in auto’s geplaatst; een ouderwetse dropping.

Kwartiertje in de auto.

De auto uit. Het is niet echt warm.

Starten aan het begin van een bos op volgorde van de prolooguitslagen. Het veld ligt dicht bij elkaar.

We gaan als 5e of 6e koppel weg. Over een weggetje naar bomen. In die bomen hangen op 4 meter hoogte plastic zakjes. Zakje pakken. John op de nek en het laatste stuk als een aap in een stammetje. Tasje uit de boom en kaarten ophalen.

We krijgen coordinaten maar op de kaarten staan geen coordinaten op de x-as en de y-as.

3 survivalhindernissen genomen en terug naar het punt waar we gedropt waren.

Vanaf daar een kompaskoers geschoten naar checkpoint 1. dwars door het zompige land. Natte poten en het is koud.

CP 1 vinden we in een bomengroepje. We denken, dat we weten waar we ons bevinden.

Aan de hand van de coordinaten van CP 1 zetten we coordinaten op de x-as en de y-as. De overige CP’s tekenen we in. John tekenen, ik voorlezen.

We zijn net klaar als het begint te hagelen. Kaart opbergen en handschoenen aan.

We gaan dwars door het land naar de volgende CP, denken we.

Het begint ongenadig hard te sneeuwen. In combinatie met de wind is het koud en we zien net 2 meter voor ons uit.

We komen op een verhard weggetje. We lopen….en lopen. Het duurt veel te lang.

Twee teams lopen ons voorbij…de hele andere kant op. Wij lopen door. Eigenwijs, maar wel onze eigen koers volgend.

Na nog een 20-tal minuten lopen houden we overleg. We zijn een beetje verdwaald. Misschien hebben we verkeerde getalletjes op de x-as en de y-as gezet.

Dan maar op zoek naar een markant punt in het landschap. Lichtjes dus.

Onderweg naar de lichtjes komen we Bart en Arjen tegen. Zij hebben hetzelfde probleem als wij.

Met z’n vieren lopen we in gestaag tempo verder.

Ja hoor. Eindelijk komen we op een grotere weg. Op de kaart kunnen we ontdekken waar we ons bevinden. Ons gevoel klopte. Verkeerd ingetekend. We hebben 1 CP gehaald. De tijd gaat dringen. We willen binnen de limiet binnenkomen en besluiten om terug te lopen naar het wisselpunt.

Niet echt een lekker begin van een wedstrijd, vinden we. Het kan ons humeur niet echt beïnvloeden. Gewoon lekker verder lopen want…..het gaat niet om de eerste kilometers maar om de……schiet het door mijn hoofd.

Op tijd terug op het wisselpunt. Onderweg is het gestopt met sneeuwen, niet met waaien.

Survivalhindernis om bonus te halen.

Stukje apenhang, korte touwtjes, grote lus, net onderdoor en enteren aan twee lusjes onder een plastic buis. Niet makkelijk maar we halen het wel.

Het is inmiddels zaterdag 04:45 uur.

Volgende onderdeel is kayakken.

Vanwege het weer moeten we drie kilometer lopen naar het startpunt van het kayakken.

Het is nog donker. We zetten de coordinaten uit en gaan op stap in droge kleren.

We kijken goed om ons heen. Zien we ook nog wat van Harderwijk.

We krijgen een lichte en een zware kayak mee.

Het instappen is niet echt toppie. Veel golven en harde wind. Zowel John als ik lazeren in de eerste 50 meter een aantal maal bijna om. Net niet en dat is genoeg op dit moment.

Wind van schuin voor. Lekker zwaar. John gaat uit de kayak om een CP te knippen. Wat een held. Ik blijf zitten want dat in- en uitstappen gaat niet zo soepel met dit weer.

John komt terug. CP gevonden. John hapt nog bijna een keitje bij het instappen… weer net niet en dat is nog steeds genoeg….

We peddelen gestaag verder, niet te ver uit de kust voor het geval dat het net wel wordt….

Mijn boot loopt vol water…alles nat en koude handen.

We komen bij het keerpunt in een klein baaitje tussen het riet.

Nu mag ik het kaartje laten aftekenen, dus natte voeten maar dat waren ze toch al. John heeft schik…..lekker John!

Mijn boot wordt ontdaan van water. Dat is lekker voor de terugweg…dacht ik toen nog.

We beginnen aan de terugweg. Vanaf het moment dat ik uit het baaitje kom, heb ik het gevoel dat ik in een kayak zit, die lekker zelf doet wat hij wil. Ik draai nog net geen rondjes maar daar is ook alles mee gezegd.

Ik dacht, dat ik een beetje kon kayakken maar die gedachte laat ik maar snel varen.

Beetje verder uit de oever dan maar. Niets helpt. Dan maar bot beuken!

John vaart aan mijn rechterkant, ongeveer 50 meter voor me. Die heeft vast een topkayak, denk ik dan nog.

Langzaam, al beukend en af en toe vloekend haal ik John in. Na 45 minuten zwoegen bereik ik het eindpunt. Ik ontdek een strandje en vaar daar op. John landt ook.

“Wat een K….traject zeg, ik heb een opgeblazen linkerschouder!!” , dit waren John’eerste woorden. Het stelde mij gerust. Ik was dus niet de enige geweest.

Teruglopen maar weer, niet via dezelfde weg want dat is niet leuk, vindt John. Ik volg gedwee.

Het is spekglad op de weg. Zelfs lopend gaan we bijna onderuit in de bocht. Oppassen dus!

Om 06:55 uur zijn we terug op de wissellocatie. Survivalhindernis als bonus. Natuurlijk doen we die. En halen ook.

Steppen hebben we geen tijd meer voor. Limiet ligt op 07:15 uur.

Niet steppen, besluiten we na beraad van 10 seconden.

Kleding wisselen en…op de fiets.

Snel eten. Onze wissels zijn kort. Daar kunnen we dus tevreden over zijn.

Puntjes intekenen. En weg zijn we op de fiets.

Gladheid neemt af. Nattigheid neemt toe. Een zonnetje komt door.

Echt een ochtend om vrolijk van te worden.

De eerste CP’s van het ATB-traject zijn goed te vinden. We verlaten het stedelijke gebied en duiken het bos, de heide en militair oefenterrein met tankbanen en veel zand in.

Hier doe je het voor; veel onverhard, hertjes kijken en zoeken naar CP’s. Echt zoeken.

De CP’zijn niet makkelijk te vinden. We rijden af en toe wat om. Regelmatig volgt overleg.

Het kompas erbij. Toch blijft succes niet uit. We sprokkelen CP’s bij elkaar.

Nog steeds zoeken we naar ideale aanrijroutes. De CP’s worden door ons niet in volgorde van nummering genomen.

We komen tijdens het ATB-traject twee andere teams tegen. Op welke positie je ligt is totaal onduidelijk. Daar hoef je dus ook niet over na te denken. Gewoon je eigen race blijven rijden.

11:30 uur is de limiet voor deze etappe. 10:55 uur; doen we nog CP 6 of niet. Nee, dus niet.

We hebben onze tijd hard nodig om terug te komen.

We ‘stekkeren ‘ naar huis. Kop over kop want het waait nog steeds ‘lekker’.

Tijdens het fietsen denk ik aan een mailtje van mijn teamgenoot Henri waarin hij een trainingsvoorstel deed; 7 kilometer met een gemiddelde van 40km/u en dan 7 kilometer lekker uitfietsen met een snelheid van 30km/u. En dan het voorgaande 5 keer herhalen.

Ik trap me ‘de pleuris’en de kilometerteller blijft steken op 31km/u. Ik denk; “Is mijn kilometerteller kapot of is mijn teammaatje Henri nou niet helemaal normaal?”

Ik weet nog steeds het antwoord op deze vraag niet.

11:25 uur. En wij fietsen wederom de poort binnen. Geen survivalhindernis als toetje.

Volgende traject; lopen.

Puntjes uitzetten, rugzakje op en gaan maar weer. Wederom een snelle wissel.

Ik loop nu al ongeveer 10 uur met een “schepje” van John in mijn rugzak. Het schepje is verplicht, daar is dus niets mis mee. John vond dat wij klaar moesten zijn om een kuil te graven voor een tank want ik loop met een “schepje” van 1.3 kilogram in mijn rugzak, groen van kleur, niet te opvallend dus, die we nog niet gebruikt hebben. Ik wacht nog steeds af!!

De limiet is 14:00 uur. We moeten een keuze maken uit de CP’s die we gaan bezoeken.

Ik moet even op gang komen. John loopt fris.

Eerst een lange brug over. ‘Vals plat’, goed voor de moraal. Als je een brug op loopt, zal je er ook wel weer een keer vanaf gaan. Iets meer tempo dan maar.

We timen de tijd zodat we kunnen inschatten hoeveel tijd we over  moeten houden voor de terugweg.

John heeft een weggetje gezien op de kaart…. En een plannetje bedacht. Ik ben benieuwd en volg dus.

We komen op zand… daarna belanden we in glibberig, zompig terrein. John loopt als een ‘hertje’, ik loop als een olifantje, nee… als een olifant. Ik moet effe wandelen want het zuur zit in mijn benen.

2 minuten wandelen doet wonderen…ik ga weer achter John aan.

Ook hier spotten we herten.

De CP’s vinden we.

We komen bij een brug, bemand en wel. Een survivalhindernis als bonus. Natuurlijk besluiten we die te doen. Touwtje slingeren, buisje lopen en via een net en een slinger weer terug naar de kant. Bonus gehaald.

Ons doel is een  “ boerderij met verrassing”.

Hoelang nog naar de boerderij? We steken door, besluiten we.

Achteraf een juist besluit want we lopen er zo tegenaan.

Op het erf bevindt zich een silo van ongeveer 30 meter hoog.

De opdracht; Omhoogklimmen en abseilen.

We wachten op een team voor ons en dan is het onze beurt.

Altijd gaaf , abseilen.

Domien zekert ons en met sprongetejes weer terug naar de grond.

Rugzak op en terug naar het wisselpunt.

John weet wederom een “weggetje”.

Ik heb inmiddels wel vertrouwen gekregen in die ”weggetjes’” van John.

Het tempo moet omhoog.anders komen we buiten de tijd binnen, beseffen we ons allebei.

Dan maar iets meer tempo erop.

De brug is in zicht. Eerst naar boven en dan….naar beneden.

Het gaat inmiddels echt hard.

We beseffen dat we wederom de limiet gaan redden. Geen energie voor niets gestoken in het halen van CP’s.

Hand in hand finishen met een voldaan gevoel. Alleen dat “schepje”he. Niet gebruikt, maar ach, dan maar meegenomen voor wat extra gewicht om te trainen.

Hoe zouden we het gedaan hebben in het klassement, vragen we ons af als we in de kleedkamer een Aquarius zitten te drinken. Dat horen we straks wel.

Prijsuitreiking; De naam DART MERRELL wordt maar niet genoemd.

We wachten af; en op de eerste plaats het team; DART MERRELL.

John en ik zijn blij. Dit hadden we niet verwacht.

Samenvattend; goede teamsfeer, goede organisatie, alle weerstypen in 12 uur, leuk parcours, leuke hindernisjes, afwisselende wedstrijd, goede voorbereiding voor het “grote werk”.

En……het gaat niet om de eerste kilometers…….maar zeker wel om de laatste!!

John Swaans en Jeroen van den Berg

You can contact the D.A.R.T. at bas@adventureracing.nl