Het was 2 weken voordat de Raid XL zou starten. Ik mailde Wim om te kijken of ik nog kon meedoen. Het kon eigenlijk niet maar Wim zei toch JA. 
In eerste instantie zou ik namelijk niet meedoen aangezien ik al lang van mijn heup last heb. Schijnt al wat slijtage te hebben. Heb dan ook besloten om nu niet voor de podium plaats te gaan maar eens het rustig aan te doen. Echter: ik had een probleem. Ik had geen maatje.

Echt iedereen gemaild of gebeld die ik kon maar niemand kon. Toen bedacht ik:" Misschien wil de vriendin van Ray wel meedoen" Ik bedoel; als je een relatie met Ray heb dan moet je bijna wel sportief zijn. Gelukkig zei ze dan ook :" Ja" Ze vond het natuurlijk wel spannend omdat ze nog nooit een race had gedaan.

Ik wilde op tijd op de locatie aanwezig zijn maar het werd toch een race tegen de klok. Ik stond namelijk al 45 min. In de file voor Antwerpen. Eenmaal aangekomen snel alles klaar maken voor de race. Titia was er de hele dag al omdat Ray de 30 uurse variant deed.

Tijdens de race moeten we ergens een bivak doen. Aan de ene kant heerlijk dat je eventjes een paar uurtjes kan tukken maar aan de andere kant: Hoe neem je alles mee? We hadden al besloten om geen tent mee te nemen maar een bivakzak. Thuis had ik een bagagedrager op mijn fiets gezet en fietstassen eraan vastgemaakt. Het leek wel of we op fietsvakantie gingen. Aangezien ik ook de enige was had ik veel bekijks.

De eerste etappe was met de mountainbike via het principe: Bolletje-pijltje. 
Aan de hand van de tekeningen moest je de route doen. In het begin wist ik niet alles te interpreteren en dreef als het ware op de groep. Op die manier had ik na het 5de plaatje alles door. Titia controleerde steeds de afstand wat me een zeker gevoel gaf. Het ging goed....de eerste 10 minuten. Want ik had met mijn vakantieplannen geen rekening gehouden met de kuilen, keien en bulten die op de paden aanwezig waren. Het gevolg was dan ook dat mijn Aldi fietstas al gauw de geest gaf. Gelukkig had Titia een zooi Tyribs (?) bij zich. 
We hadden die avond een Deadline. Dat was om 21.45 uur. In het begin leek het dat we dat makkelijk gingen halen totdat we bij hetzelfde pad kwamen als vorig jaar. Naderhand weken lang wakker van gelegen. Het was geen modderpad maar meer een kleipad. Na elke 4 meter zaten mijn wielen helemaal vol met dat prut. De afstand van mijn band en mijn frame was niet zo groot, vandaar. Mijn wielen blokkeerde daardoor steeds. Dan zijn 3,4 km een ware marteling. Het gevolg was dat die deadline wel erg dichtbij kwam. Het laatste plaatje. 300 meter omhoog naar een ruine.,,,,en......we hebben nog 10 minuten. Het was ontzettend zwaar om je fiets omhoog te duwen omdat het zeker zo'n 30 graden omhoog ging.

2,3 minuten voor de deadline kwamen we hijgend aan. De Special Task was nu boogschieten. Bij elke gemiste pijl moest je 1 CP lopen. Dat wilde ik absoluut niet met deze hoogtemeters om me heen. Ik nam dan ook ruim de tijd om mijn hartslag omlaag te krijgen. Titia keek me aan en wilde net vragen of ik een koekje bij mijn koffie wilde hebben. ;)). Maar ik schoot ze alle drie goed. Hierdoor sprongen we meteen in het klassement naar voren, dat ging ons zeker 45 minuten tijd opleveren en daglicht.

Na het fietsen moesten we een loopetappe doen.
Ik weet niet wie het had gedaan maar ineens was het donker. Het waren maar 4 puntjes die op het eerste gezicht niet ver uit elkaar lagen. Echter het eerste punt was een moeilijk punt. Het paadje, wat op de kaart stond, was in werkelijkheid overwoekerd en overstroomd door een klein riviertje. We liepen daardoor een lange tijd te zoeken. De overige punten waren beter te doen. Door die ene CP hadden we het gevoel dat we ergens achteraan stonden. Oja.....we deden gewoon voor de lol mee. Een fijne gedachte. Bij de laatste CP hoorden we een vogel behoorlijk te keer gaan. Hij gooide zijn gehele repertoire eruit terwijl het al middennacht was. Het leek wel of het beestje kost wat koste een vrouwtje wilde scoren......of hij had een tik van de molen gehad. Het was overigens geen slechte zanger......het kaliber Gerard Joling, Jan smit en andere volkszangers kon het vogeltje makkelijk verslaan.

Toen we terug waren op de TA konden we gaan knorren. Onder de sterrenhemel probeerden we wat slaap te pakken. Titia had het tot nu toe perfect gedaan. Het leek wel of we al jaren een vast koppel waren. Halve woorden waren vaak voldoende om elkaar te begrijpen. Het was 01.00 uur.

Om 05.30 uur eruit. Onze bivakzakken hebben hun werk goed gedaan. De slaapzakken waren wel vochtig maar we hebben geen kou gehad. Om 06.00 uur gingen we van start met Run-bike.

Het tempo lag een stuk lager dan gisteren en Titia leek mijn fiets niet zo fijn te vinden. Toch gingen we goed, zo goed als geen fouten gemaakt. Een CP was super gaaf. We liepen door het dichte bos waar je amper kon lopen, laat staan fietsen. We kwamen bij een weiland boven op een heuvel en op het einde van het weiland zou een pad moeten liggen met de CP maar na het weiland werden we verwelkomt met veel brandnetels en andere irritante planten. Maar 20 meter verder liepen we recht op de CP af. Niemand te zien, dus snel knippen. Ik had het gevoel dat we als weinige direct dit punt hebben kunnen vinden. Het was ook niet makkelijk te vinden als je via een andere kant zou komen. Snel weg en naar het volgende wisselpunt gaan.

Hier moesten we ( ben de naam kwijt ).....eeuhh de een moest weer fietsen en de andere moest gaan langlaufen op een soort skates maar dan met 2 wielen. En niet op mooi strak asfalt maar gewoon op grindpaden. Titia begon als eerste maar ze werd er niet vrolijker op. Ik nam het over en ook mijn humeur werd er niet beter op. Nadat ik paar keer het asfalt van dichtbij had bekeken, gaf ik het op. Ik ging gewoon aan mijn bagagedrager hangen en zo pakten we alle punten. Echt snel ging het allemaal niet.

Terug bij de TA moesten we een kleine 5 km rennen om vervolgens te kunnen kanoen. Dat ging lekker soepel omdat het stroomafwaarts ging en het was een fijne afwisseling. Na een klein uurtje kwamen we bij de volgende TA terecht waar we weer moesten rennen. Ook dit was maar een klein stukje.

Terug aangekomen bij onze TA waar we hadden overnacht moesten we weer fietsen. Het waren maar een paar puntjes die allemaal, op een na, goed te vinden waren. Titia maakte kennis met het trekkoortje van mijn fiets. Mijn tempo was ook niet super hoog ( train thuis hooguit maar 1 uur per keer ) maar was toch iets sneller dan Titia. Had wel het gevoel dat het hielp en mijn hartslag ging weer een paar slagen omhoog.

Na punt 17 moesten we kletterstegen. Nooit gedaan. Titia hoefde niet perse en liet mij dus gaan. Dus ik ging omhoog. Ik geloof dat de wanden wel 30meter hoog waren en de steunpunten van je voeten waren half zo groot als je voeten. Je liet het wel uit je hoofd om fouten te maken met de twee karabines. Ben niet zo held met hoogtes en ik moest me dan ook soms een goed gesprek tegen mijn andere ik beginnen. Al met al deed ik er volgens mij 30 minuten erover. Titia heeft die tijd goed gebruikt om wat te eten en te drinken en te rusten. Toen ik terug kwam trakteerde ze me op Cola en friet. Wat kan dat dan lekker zijn!!!.

Het laatste stukje fietsen ging goed. De zon kwam er nu goed doorheen wat het soms erg zwaar maakte. Na anderhalf uur kwamen we bij het laatste onderdeel aan. 
We moesten met de autobinnenbanden onze fietsen en rugzaken meenemen op het water. We moesten een paar honderd meter zwemmen om vervolgens te kunnen finishen. Ondanks onze (dunne) wetsuits waren de eerste minuten behoorlijk fris. Gelukkig bleven de fietsen goed op de banden liggen. Moet er niet aan denken dat ze eraf zouden vallen. Ook al zitten ze vastgeknoopt.

Na 18 uur, ipv de 12, kwamen we aan. Snel douchen en een lekker hapje eten. We hadden geen idee hoeveel we waren maar we hadden wel het gevoel dat we aan de bovenkant zaten. En dat bleek waar: 3de plaats.

Applaus voor Titia die voor de eerste keer meedeed. Geen een keer liet ze de moed zaken, bleef optimistisch, stond open voor ideeen en dacht mee. 
Wellicht een nieuwe aanwinst